มู่ซีหร่านพยายามเบี่ยงประเด็นไปพูดถึงคนทั้งจวน แต่เสิ่นจิงหลานจะไปฟังเรื่องอื่นเข้าหูได้อย่างไร
ในหัวเขามีแต่คำว่า “เป็นห่วงเจ้า” ที่นางพูด วนเวียนอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า…
เขาสูดจมูกเบา ๆ จงใจลากเสียงยาว น้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้าเล็กน้อย “หอมจัง…”
เมื่อเห็นมู่ซีหร่านเงยหน้ามองมา เขาจึงค่อย ๆ เสริมอีกครึ่งประโยค “ข้าหมายถึงอาหารที่พี่สะใภ้เอามาให้ ไม่ได้หมายถึงอย่างอื่น”
ยิ่งแก้ตัวยิ่งมีพิรุธ
มู่ซีหร่านถูกเขาพูดจนยิ้มบาง ๆ พลางยื่นมือเปิดฝาปิ่นโต
ข้างในเป็นซุปที่ครัวเล็กเคี่ยวจากไก่แก่ ใส่เส้นหมี่เส้นเล็กสีเงินลงไปหนึ่งกำมือ มีไข่แผ่นบางสีเหลืองนวลสองชิ้นวางอยู่ด้านบน ทั้งยังห่อด้วยปลอกผ้าฝ้ายไว้อย่างมิดชิด พอเปิดออก ไอร้อนสีขาวก็ลอยกรุ่นขึ้นมา