ศาลบรรพชนในสวนด้านหลังจวนโหวตั้งอยู่ในมุมอับลมและห่างไกล แม้แต่โคมเขาแพะใต้ระเบียงก็ยังไหวเอนตามแรงลม เงาสลัวทาบทับเป็นริ้วแสงพร่างพราว
มู่ซีหร่านเปลี่ยนมาสวมเสื้อกั๊กผ้าฝ้ายสีเขียวแบบสาวใช้ธรรมดา ด้านนอกคลุมเสื้อคลุมผ้าสีเทาไว้ตัวหนึ่ง
หมวกคลุมศีรษะที่กดต่ำบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เผยให้เห็นเพียงปลายคางขาวผ่อง
ในมือถือกล่องอาหารเคลือบชาด
ฮว่าชุนอุ้มผ้าห่มขนแกะหนานุ่มตามอยู่ด้านหลัง
เมื่อมาถึงประตูด้านข้างของศาลบรรพชน มู่ซีหร่านก็หยุดฝีเท้า หันกลับไปรับผ้าห่มมาอุ้มไว้เอง
“เธอไม่ต้องเข้าไปหรอก” นางกดเสียงต่ำ น้ำเสียงเจือความเย็นเยียบเล็กน้อย “เรื่องนี้ผิดกฎของจวนอยู่แล้ว อย่างไรข้าก็เป็นสะใภ้ใหญ่ของจวนโหว ต่อให้ถูกพบเข้าจริง ๆ ก็คงไม่เป็นไร”