หิมะโปรยปรายลงบนสันคิ้วของเขา ทว่าดวงตากลับเป็นประกายเจิดจ้า น้ำเสียงหนักแน่นราวกับกำลังให้คำสัตย์ “เธออยู่จวนโหวอย่างสบายใจเถอะ ฉันจะเลี้ยงดูเธอไปตลอดชีวิต!”
มู่ซีหร่านเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลงอย่างรวดเร็ว แล้วส่งเสียงรับเบา ๆ ว่า “อืม” โดยไม่พูดอะไรต่อ
เมื่อส่งเธอมาถึงหน้าประตูเรือนอู๋ถง เห็นสาวใช้ฮว่าชุนพาเธอเข้าไป และประตูเรือนปิดลงพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด เสิ่นจิงหลานจึงหันกลับไปยังเรือนจิงเทาของตน
-
เสิ่นจิงหลานกลับถึงเรือน ถอดเสื้อคลุมขนสัตว์ส่งให้บ่าวชาย
เขายกมือคลายคอเสื้อ แต่ปลายจมูกยังคงได้กลิ่นหอมจาง ๆ
ไม่ใช่กลิ่นแป้งหอมหวานเลี่ยน หากเป็นกลิ่นยาขมปนกลิ่นเหมยเย็นสดชื่น เป็นกลิ่นกายของมู่ซีหร่าน
เมื่อครู่ทั้งคู่เดินเคียงกันมาตลอดทาง กลิ่นหอมนั้นจึงติดอยู่บนเสื้อผ้าของเขาไม่จางหาย