ครอบครัวมู่กลับมีบรรยากาศอีกแบบหนึ่ง
แม่มู่กุมมือมู่ซีหร่านพลิกดูไปมา ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที แม้แต่ปลายนิ้วยังสั่น
“หร่านหร่านของแม่ คงตกใจแย่เลยใช่ไหม? หืม? บอกแม่สิ โดนตรงไหนหรือเปล่า? กลัวไหม?”
พ่อมู่ยืนประสานมือไพล่หลังอยู่ตรงหน้าซังม่าน สีหน้าเคร่งขรึมเหมือนก้นหม้อ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธที่กดไว้ไม่อยู่
“ซังม่าน หร่านหร่านเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของแก โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก แกทำร้ายเธอลงได้ยังไง! ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ แกจะไปสู้หน้าบรรพบุรุษได้ยังไง จะไปสู้หน้าคุณยายที่ตายไปแล้วได้ยังไง!”
มู่จิ่งถังยืนกำหมัดอยู่ข้าง ๆ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดขึ้นมา เขาจ้องซังม่าน น้ำเสียงแหบพร่าอย่างหนัก