เมื่อครู่นางเพียงเหลือบมองอย่างรวดเร็วเท่านั้น ครั้นหลับตาลงในยามนี้ เค้าโครงนั้น…
เสิ่นจิงหลานฝึกยุทธ์มานานหลายปี เอวและหน้าท้องจึงแข็งแรงมีพละกำลัง
หัวใจของมู่ซีหร่านราวกับมีกระต่ายตัวหนึ่งกระโดดไปมาอยู่ข้างใน แผ่นหลังเกร็งตรง แม้แต่สะโพกยังขยับหนีไปด้านข้างอย่างเงียบเชียบครึ่งชุ่น
ท่าทางเช่นนี้จะปิดบังเสิ่นจิงหลานได้อย่างไร
เขาหัวเราะเบา ๆ ยกมือประคองนางเข้ามาหาตัวเองเล็กน้อย
ลมหายใจของชายหนุ่มใกล้เข้ามา “ภรรยาคนดี อย่ากลัวไปเลย”
มู่ซีหร่านสั่นเทาไปทั้งตัว มือที่ยันอกเขาไว้ไร้เรี่ยวแรง กลับดูคล้ายผลักไสแต่ก็ไม่อยากให้ไป
นางอดพูดเสียงสั่นไม่ได้ “ทะ...ท่านเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะบอกให้ข้าอย่ากลัวอีกหรือ?”
“ถึงขนาดไหนกัน?”
เสิ่นจิงหลานจงใจหยอกนาง น้ำเสียงแหบพร่าเจือแววร้าย “หร่านหร่านลองบอกมาสิ ว่ากำลังชมข้า หรือกลัวข้ากันแน่?”