มู่ซีหร่านสูดจมูกอย่างน้อยใจ ขนตาสั่นระริก ปลายจมูกแต้มสีแดงจาง ๆ ดูราวกับกระต่ายน้อยที่ตกใจจนขวัญหนี
เสิ่นจิงหลานมองท่าทางของนางแล้วก็แอบด่าตัวเองในใจว่าเป็นเดรัจฉานจริง ๆ
ทั้งที่เกือบจะทำให้นางร้องไห้อยู่แล้ว ความว้าวุ่นในใจก็ยังไม่สงบลง กลับยิ่งอยากแกล้งนาง อยากเห็นนางขอบตาแดงก่ำแล้วอ้อนวอนเสียงอ่อนหวานยิ่งกว่าเดิม
เขาข่มกลั้นความรู้สึกหวั่นไหวที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกอย่างสุดกำลัง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า
“หร่านหร่าน ให้ข้าดูแลเจ้าแทนพี่ชายได้หรือไม่?”
มู่ซีหร่านหลบสายตา ไม่กล้ามองเขา ปลายนิ้วกำชายกระโปรงแล้วบิดไปมา แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
“เจ้าก็ดูแลข้าอยู่ตลอดนี่ ดูแลได้ดีทีเดียว”
เสิ่นจิงหลานหัวเราะเบา ๆ แล้วขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ลมหายใจอุ่นร้อนแทบจะเฉียดผ่านแก้มนาง