เธอหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อให้พี่ชายเบา ๆ คิ้วขมวดน้อย ๆ ความเป็นห่วงนั้นดูจริงใจไม่มีเสแสร้ง
เงาของทั้งคู่ค่อย ๆ เดินห่างไปตามทางดินขรุขระ พอเลี้ยวผ่านคันนาก็กลืนหายเข้าไปในสีเขียวเข้ม
แต่เซี่ยอวิ๋นเซินยังคงมองตามอยู่ ปลายนิ้วเผลอกำสายผูกห่อผ้าแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
กลางอกคล้ายถูกปุยนุ่มบางเบาเฉียดผ่าน
“นั่งให้ดี ๆ ถึงที่แล้ว!”
เลขานุการประจำหมู่บ้านตวัดแส้ตะโกนเรียก วัวแก่ร้องมอขึ้นเสียงหนึ่ง
ล้อเกวียนวัวส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ก่อนโยกไหวเล็กน้อยแล้วหยุดสนิทข้างต้นไหวเก่าแก่
เซี่ยอวิ๋นเซินถึงได้ละสายตากลับมา คลายนิ้วแล้วหิ้วห่อผ้าขึ้น
ไม่ใช่มีแค่เขาคนเดียวที่สังเกตเห็นหญิงสาวเมื่อครู่
หนุ่มผู้มีความรู้ที่มาจากเมืองสองคนบนเกวียนเบียดกันอยู่ แขนชนแขน ชะเง้อมองไปทางที่ร่างนั้นหายลับไป พลางกระซิบกันเสียงเบา