รุ่งเช้าวันถัดมา หลังจากมู่ซีหร่านไปคารวะจิ้งอันโหวกับฮูหยินโหวเรียบร้อยแล้ว นางก็กลับมาที่เรือน พอให้สาวใช้ที่อยู่รอบข้างออกไปจนหมด ก็อดทนต่อไม่ไหวอีกต่อไป
นางกุมเอวเดินโซเซ พอหันมาก็ชูกำปั้นเล็ก ๆ ทุบเสิ่นจิงหลานที่เดินตามเข้ามาไม่ยั้ง
「เป็นเพราะท่านคนเดียวเลย! ปวดเมื่อยไปหมด กว่าจะหายก็ต้องใช้เวลาตั้งนาน! เมื่อครู่ตอนคารวะท่านแม่ ข้ายังไม่กล้านั่งลงเต็มก้นเลย กลัวคนอื่นจะสังเกตเห็นความผิดปกติ!」
กำปั้นของนางไร้เรี่ยวแรง ทุบลงบนกล้ามแขนแน่นตึงของเสิ่นจิงหลานแล้วไม่ต่างอะไรจากเกาให้คัน
ดูราวกับลูกแมวตัวน้อยที่ขนพอง ชูเล็บกางเขี้ยวใส่ แต่กลับไม่มีพิษสงแม้แต่น้อย
เสิ่นจิงหลานมองท่าทางแก้มป่องของนาง ทั้งสงสารทั้งขบขัน
เขาไม่แก้ตัวแม้แต่คำเดียว ย่อตัวลงคุกเข่าอย่างคล่องแคล่วเด็ดขาด
ชายเสื้อคลุมแพรแผ่คลุมตามร่างสูงสง่าของเขา ราวกับดอกโบตั๋นที่ผลิบาน ไหล่กว้างขึงเป็นเส้นสายกระชับ แผ่นหลังยังคงตั้งตรงได้รูป
ท่าคุกเข่าของเขาคล่องแคล่วและเปิดเผย ไม่มีท่าทีอึกอักหรือน่าอับอายแม้แต่น้อย