ถ้วยชาลายครามสีสดสั่นกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง น้ำชาสีเขียวหกเลอะผ้าปูโต๊ะปักลายจนเปียกชุ่ม
“ลูกอกตัญญู! ช่างเป็นลูกอกตัญญูจริง ๆ!”
ฮูหยินโหวหน้าตึงเขียว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย “คุณหนูตระกูลเมิ่งตรงไหนที่ไม่คู่ควรกับเขา? การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์จะช่วยส่งเสริมกันได้ก็เรื่องหนึ่ง แต่การสืบทอดทายาทของจวนโหวต่างหากที่สำคัญยิ่ง! โตป่านนี้แล้วยังเอาแต่ใจ ทำอะไรตามอำเภอใจอีก!”
“เสิ่นจิงหลาน แกช่างไม่ละอายแก่บรรพบุรุษ รีบไปคุกเข่าในศาลบรรพชนเดี๋ยวนี้!”
“ไปคิดให้ดีว่าแกควรทำอะไร!”
เสิ่นจิงหลานยืนอยู่เบื้องล่างโถง เสื้อคลุมสีดำสนิทเรียบร้อยไร้ที่ติ เขาก้มตาลง ไม่โต้แย้งแม้แต่คำเดียว
เขารับฟังคำตำหนิของมารดา และรับโทษให้คุกเข่าในศาลบรรพชนอย่างสงบ