ฮูหยินโหวรีบพยักหน้า น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความห่วงใย “รีบกลับไปพักเถอะ ทางนี้มีพวกเราอยู่ ไม่ต้องกังวล”
มองดูนางประคองมือสาวใช้ ก้าวออกจากโถงดอกไม้อย่างเชื่องช้า แผ่นหลังในชุดสีขาวเรียบสะอาดลับผ่านระเบียงทางเดินไปอย่างสงบมั่นคง
ฮูหยินโหวอดถอนหายใจไม่ได้ ก่อนเอ่ยกับจิ้งอันโหวและเสิ่นจิงหลานว่า “ดูซีหร่านสิ ช่างรู้ความและรู้จักวางตัวจริง ๆ เจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไม่โวยวายสักนิด แถมยังคิดถึงจวนของเราไปเสียทุกเรื่อง”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองเสิ่นจิงหลานด้วยสีหน้าจริงจัง “อย่างไรเสียจวนโหวของเราก็เลี้ยงนางได้ ต่อจากนี้นางก็รักษาฐานะฮูหยินใหญ่เอาไว้ ใช้ชีวิตอยู่ในจวนอย่างสงบเสงี่ยมก็พอ”
“จิงหลาน ต่อไปต้องดูแลพี่สะใภ้ม่ายคนนี้ให้ดี อย่าปล่อยให้บ่าวไพร่ละเลยนาง เข้าใจไหม?”
ปลายนิ้วของเสิ่นจิงหลานลูบไล้ขอบถ้วยชากระเบื้องเคลือบสีเขียวอย่างไม่รู้ตัว ภาพไฝชาดสีแดงสดตรงลำคอของนางพลันผุดขึ้นมาในหัว