เขารีบเบือนสายตากลับ ก้มตาลงซ่อนแววผิดปกติที่วูบผ่านดวงตา ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้าเย็นชาขรึมก็กลับมาเป็นปกติ
เขาพยักหน้าให้มู่ซีหร่านเล็กน้อย น้ำเสียงห่างเหินและสุภาพตามธรรมเนียม “พี่สะใภ้ ขอโทษด้วย ทำให้พี่ต้องลำบากแล้ว”
มู่ซีหร่านยอบกายรับคำนับเบา ๆ เช่นกัน เสียงแผ่วบางเจือความแหบพร่าหลังเพิ่งร้องไห้ “เรื่องนี้จะโทษรองไม่ได้หรอก รองเดินทางมาตลอดทางคงเหนื่อยมาก อย่าลืมพักผ่อนให้ดีนะ”
ทั้งคู่ยืนห่างกันหลายก้าว คนหนึ่งสง่างามสำรวม อีกคนวางตัวสุภาพ ไม่มีท่าทีล่วงเกินแม้แต่น้อย
มู่ซีหร่านฉวยจังหวะนั้นเหลือบมองเสิ่นจิงหลานอย่างรวดเร็ว
ชายผู้นั้นสูงกว่าเธอเต็มศีรษะ แถมยังสูงกว่าอีกหน่อย ยืนตระหง่านราวภูผาเหล็กกล้าสีดำ
ไหล่กว้างผึ่งผายได้สัดส่วน ราวกับแบกรับเกราะหนักพันชั่งได้สบาย