เขานั่งยอง ๆ อยู่ข้างเตียงคลอด มือกุมมือเย็นเฉียบของมู่ซีหร่านไว้แน่น เสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง «เป็นความผิดของข้าเอง ต่อไปจะไม่ให้เจ้ามีลูกอีกแล้ว จะไม่ให้มีอีกเด็ดขาด»
หลังจากวุ่นวายกันอยู่เกือบครึ่งคืน ในที่สุดเสียงร้องจ้าของทารกสองเสียงก็ดังขึ้นจากห้องคลอด กรีดผ่านความเงียบสงัดยามใกล้รุ่ง
หมอตำแยยิ้มพลางแจ้งข่าวดีว่าเป็นเด็กชายฝาแฝดคู่หนึ่ง เสียงร้องกังวาน ร่างกายแข็งแรงดี
เจ้าตัวน้อยทั้งสองถูกห่อไว้ในผ้าอ้อมสีแดงสดปักดิ้นทอง คิ้วตาและสันจมูกเหมือนเสิ่นเยี่ยนหานตอนเด็กอย่างกับถอดแบบกันมา
ฮูหยินโหวเข้ามาดูใกล้ ๆ ยิ้มจนหุบไม่ลง «ดูสิ นี่เหมือนซีหร่านคลอดเสียที่ไหน เหมือนเยี่ยนหานกระโดดออกมาจากท้องตัวเองมากกว่า แม้แต่ตอนขมวดคิ้วยังเหมือนกันไม่มีผิด»
เด็ก ๆ ถูกอุ้มออกไปเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนเสิ่นเยี่ยนหานไม่ห่างจากมู่ซีหร่านแม้แต่ครึ่งก้าว