ด้านหลังตรงระเบียงยังมีเงาร่างของหลินเยว่ยืนอยู่ ท่าทางสง่าผ่าเผยและเป็นระเบียบ ดูเหมือนตั้งใจมารออยู่ตรงนั้น
มู่ซีหร่านเห็นพิรุธตั้งแต่แรก แอบหัวเราะในใจ แล้วจงใจพูดเนิบนาบลากเสียงหยอกเย้า
“หลินเยว่มาแล้วหรือ? แหม วันนี้ฉันรู้สึกขี้เกียจขึ้นมานิดหน่อย แถมยังไม่ค่อยมีแรง ไม่อยากเจอใครเลย”
“บอกเขาว่าฉันพักผ่อนแล้ว ให้วันหลังค่อยมาเถอะ”
สิ้นเสียง วั่งโหยวก็ลนลานให้เห็นชัดเจน
ริมฝีปากเม้มแน่น เธอเงยหน้ามองมู่ซีหร่านแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนก้มหน้าลงแล้วตอบเสียงเบาว่า “เจ้าค่ะ...”
ตอนหันหลังเดินออกไป แผ่นหลังก็ดูหงอยเหงา ฝีเท้าหนักอึ้งขึ้นหลายส่วน
ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวพ้นธรณีประตูเรือนอุ่น มู่ซีหร่านก็ใจอ่อนเสียก่อน
วั่งโหยวภักดีต่อเธออย่างยิ่ง ทั้งยังดูแลเรื่องกินอยู่ในชีวิตประจำวันอย่างละเอียดรอบคอบ แม้แต่รสชาติที่เธอชอบก็ยังจำได้แม่นยำ