“ข้าเป็นห่วงน้องซีหร่าน กลับไปดูนางก่อน”
“พี่ซื่อจื่อ!”
มู่เยว่จางร้อนใจ รีบยกชายกระโปรงไล่ตามไป
ปลายนิ้วกำผ้าเช็ดหน้าปักลายจนยับย่น เครื่องประทินโฉมบนใบหน้าอันงดงามก็ซีดเผือดลงเพราะความร้อนใจ
“ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่าน!”
เสิ่นเยี่ยนหานชะงักฝีเท้า ไม่ได้หันกลับมา เพียงเอียงใบหน้ามาครึ่งหนึ่ง
แสงจันทร์สีขาวเย็นทาบลงบนแนวกรามคมชัดของเขา ก่อเป็นเส้นโค้งแข็งกระด้าง
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความรำคาญอย่างเห็นได้ชัด
“เรื่องอะไร รีบพูดมา”
มู่เยว่จางเม้มริมฝีปากล่าง เงยหน้ากวาดตามองบ่าวรับใช้และองครักษ์ที่ติดตามอยู่รอบ ๆ ก่อนยกมือส่งสัญญาณให้พวกเขาถอยออกไป
เมื่อรอบกายเหลือเพียงพวกเขาสองคน
เสียงอึกทึกจากโคมดอกไม้ที่อยู่ไกลออกไปคล้ายถูกกั้นไว้ด้วยม่านหมอกบาง ๆ สายลมยามค่ำพัดกลิ่นกระดาษจากโคมลอยมา