มีสมาชิกในหมู่บ้านคนหนึ่งถามอย่างประหลาดใจว่า “เยาวชนปัญญาชนเซี่ยก็รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?” เขาเพียงยิ้มบาง ๆ
“เมื่อก่อนเคยเห็นผู้ใหญ่ที่บ้านทำอยู่ ช่วยหยิบจับนิดหน่อยยังพอไหว แต่ผมจับหมูไม่เป็น ต้องขอบคุณหร่านหร่านที่ฉลาด ไม่อย่างนั้นผมก็คงไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือ”
เสียงชื่นชมดังระงมไปทั่วฝูงชน
เซี่ยอวิ๋นเซินเหลือบมองไปทางมู่ซีหร่าน อยากรู้ว่าเธอมีปฏิกิริยาอย่างไร
น่าเสียดายที่มู่ซีหร่านถูกคนบังอยู่ด้านนอก เขาจึงมองไม่เห็น
-
ซังม่านยืนเดียวดายอยู่ริมสุดของฝูงชน ปลายนิ้วจิกชายเสื้อผ้าหยาบแน่นจนเล็บฝังเข้าไปในเนื้อ
ในใจทั้งขมขื่นทั้งอึดอัด
เธอรู้สึกว่ามู่ซีหร่านจงใจชัด ๆ!
จะจับหมูป่าเวลาไหนก็ได้ แต่ดันเลือกตอนที่เธอกำลังย่างกระต่ายแบ่งเนื้อพอดี
พอเอาหมูป่ามาวางไว้ตรงนั้น กระต่ายป่าของเธอก็ดูไร้ค่าไปทันที ราวกับเป็นเรื่องน่าขัน