“เกินไปแล้ว! ฉันจะไปคิดบัญชีกับหล่อน!”
เซี่ยอวิ๋นเซินแบกหมูป่าเดินเข้ามา ยื่นมือออกไปห้ามเขาไว้หลวม ๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่ชัดเจน กลบเสียงซุบซิบแผ่วเบาในลานบ้าน
“พี่จิ่งถัง คุณลุงคุณป้า อย่าเพิ่งใจร้อน นี่เป็นหมูป่าที่หร่านหร่านใช้กับดักล่าได้ครับ”
มู่จิ่งถังชะงักฝีเท้าทันที หันกลับมาจ้องตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ
น้ำเสียงเผลอยกระดับสูงขึ้นจนคนรอบข้างพากันขยับเข้ามาดู
“อะไรนะ? หมูตัวนี้หร่านหร่านล่ามาได้เหรอ? แล้วก็... นายเรียกฉันว่าพี่เหรอ?”
เซี่ยอวิ๋นเซินยิ้ม ก้มลงวางหมูป่าบนพื้นเบา ๆ แล้วปัดฝุ่นที่ติดมือ ท่าทางเปิดเผยและสุภาพ
“ใช่ครับ พี่จิ่งถังอายุมากกว่าผมสองปี ปกติก็ดูแลผมอยู่บ่อย ๆ เรียกพี่สักคำก็สมควรแล้วครับ”