เจ้าของร้านข่มความตกใจไว้ในใจ ค่อย ๆ ห่อเบ็ดตกปลาอย่างระมัดระวัง แล้วยื่นให้ชายชรารับไป
จนกระทั่งชายชราเดินห่างออกไป เขาก็ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมตั้งนานกว่าจะได้สติ คิดยังไงก็รู้สึกว่าเหลือเชื่อเกินไป
เบ็ดตกปลาผลิตในประเทศคันละสองพันหยวน เท่ากับเงินเดือนคนทั่วไปตั้งสี่เดือน แต่กลับมีคนยอมจ่ายแบบไม่กะพริบตาจริง ๆ!
บ่ายวันเดียวกัน ชายชราจัดเตรียมอุปกรณ์ตกปลาครบชุด แล้วมุ่งหน้าไปยังบ่อตกปลาใกล้ ๆ ทันที
ที่บ่อตกปลามีคนอยู่ไม่น้อย ริมฝั่งมีนักตกปลานั่งกันแน่นขนัดหลายสิบคน คึกคักมาก
“ลุงโจวมาอีกแล้วเหรอครับ?” เจ้าของบ่อตกปลาทักทายอย่างคุ้นเคย
“ที่เดิม ตกสามชั่วโมง”
จ่ายเงินเสร็จ โจวซานเหอก็เดินตรงไปยังจุดตกปลาที่มาปักหลักเป็นประจำ
ตั้งเหยื่อล่อ ผสมเหยื่อ ปรับทุ่น เหวี่ยงเบ็ด ทุกอย่างคล่องแคล่วชำนาญเป็นอย่างยิ่ง
พอเปลี่ยนมาใช้เบ็ดคันใหม่ เขาก็รู้สึกเหมือนโชคของตัวเองดีขึ้นตามไปด้วย
ไม่นานก็เริ่มตกปลาได้เรื่อย ๆ ปลาตัวเล็กหนักห้าจิน สิบจิน ดึงขึ้นมาได้สบาย ๆ ไม่ต้องออกแรงมาก
เทียบกับเบ็ดคันเก่าแล้ว คันนี้เบากว่ามากอย่างเห็นได้ชัด สัมผัสในมือดีจนน่าทึ่ง
จากนั้นไม่นาน ปลาหนักสิบห้าจิน ยี่สิบจินก็ติดขึ้นฝั่งตามกันมา
เมื่อก่อนเวลาตกปลาตัวใหญ่หนักยี่สิบจิน เบ็ดจะกดจนมือทั้งสองข้างล้า แถมต้องคอยลุ้นระทึกตลอดเวลา
แต่วันนี้ใช้เบ็ดคันใหม่นี้ ตกปลาตัวใหญ่เสร็จแล้วยังรู้สึกสบายไปทั้งตัว
“เบ็ดคันนี้ใช้ดีจริง ๆ”
ทั้งน้ำหนัก ความเหนียว และสัมผัสในมือ ไม่มีอะไรให้ติ โจวซานเหอยิ่งใช้ก็ยิ่งชอบ แทบไม่อยากวางมือ
ไม่นานกระชังปลาก็เต็ม นักตกปลาที่อยู่ข้าง ๆ ต่างมองด้วยความอิจฉา
ตกปลาอย่างเพลิดเพลินจนพอใจแล้ว โจวซานเหอก็เหลือบดูเวลา ตั้งใจจะเหวี่ยงเบ็ดเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกลับบ้าน
เพิ่งหย่อนเบ็ดลงไปได้ไม่นาน ปลายเบ็ดก็สั่นสะเทือนอย่างแรง!
สายเบ็ดตึงขึ้นทันที ทุ่นจมหายลงไปในน้ำ
แรงมหาศาลสายหนึ่งกระชากมาจากใต้น้ำอย่างรุนแรง
ตัวใหญ่แน่!
ด้วยประสบการณ์ตกปลาหลายสิบปี เขาตัดสินได้ทันทีว่า ใต้น้ำนั่นต้องเป็นปลายักษ์อย่างแน่นอน!
โจวซานเหอเกร็งตัวขึ้นทันที ยืนตัวตรงแล้วจับเบ็ดไว้ด้วยสองมือ ผ่อนบ้างดึงบ้าง คอยรั้งและปล่อยเป็นจังหวะ ควบคุมปลาได้อย่างมั่นคง
ปลาตัวใหญ่ใต้น้ำดิ้นพล่าน สายเบ็ดที่ตึงเปรี๊ยะหวีดเสียงแหลมแหวกอากาศ ผิวน้ำแตกกระจายเป็นระลอก เบ็ดโค้งงอลงเป็นวงใหญ่ชวนหวาดเสียว
นักตกปลาทุกคนที่อยู่ริมฝั่งหันมามอง ต่างพากันอุทานด้วยความตกใจ
“น้ำกระจายขนาดนี้! อย่างน้อยก็ต้องหนักหกสิบจินขึ้นไป!”
“แย่แล้ว ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ เบ็ดจะรับไหวเหรอ?”
“งอขนาดนั้น อีกเดี๋ยวเบ็ดต้องหักแน่!”
ทุกคนคิดว่าเบ็ดคันนั้นคงหักในไม่ช้า
แต่ใครจะคิดว่าเบ็ดคันนี้กลับต้านแรงของปลายักษ์ไว้ได้อย่างเหลือเชื่อ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย!
คนที่ยืนมุงอยู่ต่างพากันอึ้ง
“โห ไม่หักเหรอเนี่ย?”
“อย่าเพิ่งรีบดีใจ ปลาตัวใหญ่ยังพุ่งได้อีก เดี๋ยวก็รับไม่ไหวแน่!”
“สู้กับปลาหนักหกสิบจินได้นานขนาดนี้ คุณภาพเบ็ดคันนี้สุดยอดเกินไปแล้ว!”
เวลาผ่านไปทีละวินาที
สามนาที หกนาที เก้านาที...
ไม่ว่าปลาตัวใหญ่ใต้น้ำจะดิ้นรนหรือพุ่งหนีอย่างสุดแรงแค่ไหน เบ็ดก็ยังรับไหวอย่างมั่นคง ไม่มีวี่แววว่าจะหักเลยสักนิด
นักตกปลาทั้งบ่อต่างตะลึงจนพูดไม่ออก
กระทั่งนาทีที่สิบสอง ปลาตัวใหญ่ใต้น้ำก็หมดแรง ไม่เหลือเรี่ยวแรงจะดิ้นอีกต่อไป
“ใกล้จะขึ้นฝั่งแล้ว!” ใครบางคนอดตะโกนออกมาไม่ได้
โจวซานเหอฉวยโอกาสออกแรงยกเบ็ด แล้วใช้สวิงช้อนปลา เพียงยื่นออกไปก็จับปลาขึ้นมาได้อย่างคล่องแคล่ว
ปลายักษ์หนักแปดสิบห้าจินถูกนำขึ้นฝั่งอย่างมั่นคง!
ทั้งบ่อตกปลาพลันส่งเสียงฮือฮา
“ให้ตายเถอะ! ดึงขึ้นมาได้จริง ๆ ด้วยเหรอ?”
“ปลาตัวนี้ดูแล้วอย่างน้อยก็แปดสิบจินกว่า!”
“นี่มันเบ็ดอะไรกัน ใช้หนักขนาดนี้ยังไม่หักเลย เหลือเชื่อจริง ๆ!”
“ต้องถามให้ได้ว่าซื้อมาจากไหน!”
ตกปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ โจวซานเหอรู้สึกสะใจเป็นที่สุด
“สบายใจจริง ๆ! สุดยอดไปเลย! ไม่ได้ตกปลาอย่างสะใจแบบนี้มานานแล้ว!”
เขามองปลาตัวใหญ่ แล้วชั่งน้ำหนักเบ็ดในมือ ก่อนจะอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า
“ของดีราคาก็ต้องสมราคา!”
ตอนแรกเขายังคิดว่าเบ็ดผลิตในประเทศขายแพงขนาดนี้คงไม่คุ้มราคา
แต่ตอนนี้ยอมรับหมดใจแล้ว ของที่ผลิตในประเทศเรามีคุณภาพยอดเยี่ยมได้ขนาดนี้เชียว!
อีกด้านหนึ่ง ที่บ้านหมายเลข 02 ในกองพักผ่อนพิศวงอาวุโสหลงหัว เมืองสู่
ในห้องรับแขก นางจางยิ้มพลางโบกมือ
“คราวหน้าไม่ต้องเอาของมานะ คนกันเองทั้งนั้น จะเกรงใจไปทำไม”
ภายในบ้านมีนายทหารหนุ่มแห่งกองทัพอากาศยืนอยู่ข้างกล่องของฝากผลไม้หลายกล่อง
“ผมรู้ว่าคุณน้ากับลุงโจวชอบกิน เลยแวะซื้อมาให้ระหว่างทางครับ”
นายทหารหนุ่มยิ้มแล้วถามว่า “ว่าแต่คุณน้าครับ ลุงโจวไม่อยู่บ้านเหรอ?”
“ไปตกปลา ตั้งแต่เกษียณก็ไปทุกวัน ไม่เคยขาด แค่อยากตกปลาตัวใหญ่ให้สะใจสักตัว”
“ลองคำนวณเวลาดูแล้ว น่าจะกลับมาได้แล้วล่ะ”
สิ้นเสียงพูด ก็มีเสียงตะโกนก้องของโจวซานเหอดังมาจากนอกประตู
“แม่เฒ่า! เปิดประตูเร็ว! ทายสิว่าวันนี้ฉันตกอะไรได้!”
“พูดถึงก็มาเลย” นางจางยิ้มพลางเปิดประตู “ตกอะไรได้ถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้?”
“ฮ่า ๆ! ปลาหนักแปดสิบห้าจิน! รีบดูสิ!”
โจวซานเหออุ้มปลาตัวใหญ่เข้าบ้าน แล้วก็เห็นนายทหารหนุ่มในห้องทันที
อีกฝ่ายรีบยืนตัวตรง ทำความเคารพแบบทหาร “ลุงโจว!”
ผู้มาเยือนชื่อ ติงเจี๋ย เป็นนายทหารหนุ่มที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยยุทโธปกรณ์กองทัพอากาศ
พ่อของเขาเป็นสหายร่วมรบเก่าของโจวซานเหอ และเสียชีวิตไปตั้งแต่เนิ่น ๆ
หลายปีมานี้ โจวซานเหอดูแลติงเจี๋ยเหมือนลูกแท้ ๆ ส่งเสียให้เรียนจนเติบใหญ่
แม้ทั้งคู่จะไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกัน แต่ก็สนิทสนมยิ่งกว่าญาติแท้ ๆ
โจวซานเหอโบกมือ “อยู่บ้านไม่ต้องทำความเคารพหรอก ฉันเกษียณแล้ว ก็แค่คนแก่ธรรมดา วันนี้กลับมาได้ยังไง?”
“ผมได้หยุดพัก เลยตั้งใจกลับมาเยี่ยมคุณลุงคุณน้าครับ”
โจวซานเหอยื่นปลาตัวใหญ่ให้เขา “พวกเราสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้เป็นช่วงที่เธอกำลังสร้างผลงาน ตั้งใจทำงาน ทำประโยชน์ให้ประเทศให้ดี”
นางจางถอนหายใจอยู่ข้าง ๆ “เด็กคนนี้เป็นเด็กดี แต่พ่อเขาจากไปเร็วเกินไป ไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตสุขสบาย...”
“อย่าพูดเรื่องนี้เลย!” โจวซานเหอรีบขัด “พูดเรื่องน่ายินดีกันดีกว่า!”
เขาชี้ไปที่ปลาตัวใหญ่ ยิ้มจนหุบปากไม่ลง “ดูผลงานวันนี้ของฉันสิ! ปลาตัวใหญ่หนักแปดสิบห้าจิน! เธอนี่โชคดีจริง ๆ เย็นนี้ให้นางจางตุ๋นปลาให้กิน บำรุงร่างกายหน่อย!”
ติงเจี๋ยอุ้มปลาตัวใหญ่เข้าไปในครัว แล้วอดชมไม่ได้ว่า “ฝีมือลุงโจวเก่งขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะครับ ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ยังตกขึ้นมาได้”
โจวซานเหอส่ายหน้าทันที สีหน้าเปี่ยมความภาคภูมิใจ
“จะเป็นเพราะฝีมือฉันเก่งได้ยังไง! ต้องยกความดีให้เบ็ดตกปลาของที่ผลิตในประเทศเราสิ!”
“เบ็ดคันใหม่ที่ฉันเพิ่งซื้อวันนี้ สุดยอดจริง ๆ!”
“ฉันว่าในหมู่ชาวบ้านเรา ต้องมีคนเก่ง ๆ ซ่อนตัวอยู่อีกไม่น้อยแน่!”