ปี 2002
เมืองสู่ หน้าร้านอุปกรณ์ตกปลาเต๋อหง
เจ้าของร้านอุปกรณ์ตกปลาจ้องคันเบ็ดในมือซูหมิงจนตาแทบถลน
“เท่าไหร่นะ? 1999 หยวน?? เสี่ยวซู นายอยากหาเงินจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง!”
อย่าลืมว่านี่คือปี 2002 เงินเดือนของคนทั่วไปส่วนใหญ่อยู่ที่แค่เดือนละสี่ร้อยถึงแปดร้อยหยวน
1999 หยวนแทบจะเท่ากับรายได้สามถึงสี่เดือนของคนธรรมดา
ใครจะยอมควักเงินค่าจ้างสามสี่เดือนมาซื้อคันเบ็ดแค่คันเดียวกันล่ะ คงต้องมีปัญหากับสมองแน่ ๆ
คันเบ็ดที่แพงที่สุดในร้านยังเป็นสินค้านำเข้า ราคาขายแค่ 799 หยวน
คันเบ็ดที่โรงงานเล็ก ๆ ของนายผลิตขึ้นมา กล้าตั้งราคาเท่านี้ได้ยังไง?
ซูหมิงไม่ร้อนใจ สาธิตให้ดูตรงนั้นทันที
“เคยได้ยินคาร์บอนไฟเบอร์ไหมครับ? ความแข็งแรงต่อแรงดึง 3.5 GPa ความแข็งแรงต่อแรงดัด 576 MPa!”
“คันเบ็ดยาว 3.8 เมตร ระดับความแข็ง 28 เบา แข็งแรง แถมทนการดัดงอ...”
“คนที่แรงเยอะ ๆ ใช้ตกปลาตัวใหญ่หนักเกิน 160 จินก็ยังรับไหวครับ!”
ซูหมิงข้ามเวลามา เดิมทีก็เป็นทายาทโรงงานอยู่แล้ว พอมาถึงที่นี่ พ่อแม่ของเขาก็จากไปหมด เหลือไว้เพียงโรงงานเล็ก ๆ ที่ใกล้จะประคองต่อไม่ไหว ปกติโรงงานรับผลิตอุปกรณ์ตกปลา อุปกรณ์กันฝน ของเล่น และโมเดลชิ้นเล็กชิ้นน้อยพวกนี้
เขาว่ากันว่าในยามสิ้นหวัง มักจะได้พบโอกาสดี ๆ เสมอ
หลังจากข้ามเวลามา ซูหมิงก็มีความสามารถพิเศษเพิ่มขึ้นมาอย่างหนึ่ง นั่นคือทำความเข้าใจและลงมือสร้างสิ่งประดิษฐ์ต่าง ๆ ได้อย่างรวดเร็ว แต่ความสามารถนี้ก็มีราคาที่ต้องจ่าย เพราะเขาจำเรื่องราวในอนาคตได้ไม่ครบถ้วน
โดยเฉพาะเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีก่อนจะข้ามเวลามา รวมถึงตัวเขาเองผ่านเรื่องอะไรมาบ้าง ความทรงจำในหัวพร่าเลือนจนจำไม่ค่อยได้
ตอนนี้เขาถือคันเบ็ดคาร์บอนไฟเบอร์รุ่นใหม่ที่เพิ่งผลิตเสร็จ หวังพึ่งการขายสินค้าให้โรงงานประคองกิจการต่อไปได้
เห็นเจ้าของร้านอุปกรณ์ตกปลายังลังเล ซูหมิงก็ยัดคันเบ็ดใส่มืออีกฝ่ายทันที
“ลองจับดูสิครับ?”
เจ้าของร้านลองเหวี่ยงคันเบ็ดสองสามครั้ง ก็สัมผัสได้ทันทีว่าคันนี้ไม่ธรรมดา
ทั้งน้ำหนักในมือ สัมผัสตอนจับ รวมถึงฝีมือการผลิต ล้วนเป็นของดีที่หาได้ยาก
“หน้าตาก็ดูใช้ได้อยู่หรอก แค่ไม่รู้ว่าพอใช้จริงแล้วจะเป็นยังไง” เจ้าของร้านอุปกรณ์ตกปลาเหลือบมองซูหมิงแล้วพูดเสียงเบา
“ผมรับประกันว่าคุณจะตกปลาได้ ไม่กลับมือเปล่าแน่นอน คันเบ็ดไม่มีทางหักเด็ดขาด! ถ้าหักขึ้นมาจริง ผมชดใช้ให้สิบเท่า!”
ซูหมิงตบอก รับประกันอย่างมั่นใจ
ในวงการตกปลา คำว่า “กองทัพอากาศ” หมายถึงออกไปตกปลาแล้วไม่ได้ปลาแม้แต่ตัวเดียว ต้องกลับบ้านมือเปล่า
ติดอยู่แค่เรื่องราคา...
หลังส่งซูหมิงกลับไป เจ้าของร้านก็ยังอดกังวลไม่ได้ คันเบ็ดผลิตในประเทศขายแพงขนาดนี้ จะมีใครยอมควักเงินจริง ๆ หรือ?
“ลุงจ้าวไม่ต้องกังวลครับ ของดีไม่กลัวไม่มีคนเห็นค่า เพื่อนนักตกปลาแค่ได้ลองใช้สักครั้ง รับรองว่าไม่อยากวางลงแน่นอน”
“พอชื่อเสียงแพร่ไป คนซื้อก็จะยิ่งเยอะขึ้น ขายดีแน่นอนครับ!”
“ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ขายไม่ออก ทางร้านก็ไม่เสียอะไรเลยครับ”
คำพูดนี้ฟังดูมีเหตุผล เจ้าของร้านมองซูหมิง แล้วเหลือบมองคันเบ็ด
“ก็ได้ ๆ”
“เอามาวางขายที่ร้านฉันสักชุดแล้วกัน กฎเดิม... ขายได้แล้วค่อยจ่ายเงิน ส่วนกำไรก็แบ่งตามสัดส่วนที่เราคุยกันไว้ก่อนหน้านี้”
“ไม่มีปัญหาครับ!”
พูดจบ ซูหมิงก็ขนคันเบ็ดมายี่สิบคัน จัดวางไว้ในตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุดของร้าน
วางสินค้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็พูดว่า “ลุงจ้าว งั้นผมไปก่อนนะครับ ยังต้องเอาของไปส่งร้านอุปกรณ์ตกปลาอื่นอีก”
“ไปเถอะ ๆ”
ซูหมิงขึ้นรถสามล้อแล้วขับออกไป มองแผ่นหลังของเขาที่ค่อย ๆ ลับตา เจ้าของร้านก็ยังกังวลใจอยู่ดี คันเบ็ดนี้จะขายออกจริง ๆ หรือ?
จังหวะนั้นเอง ชายชราคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทางหน้าร้านพอดี
เขาแต่งตัวเรียบ ๆ สวมหมวกฟาง บนเท้าใส่รองเท้าแตะคีบ
พอเข้าร้านมาก็ตรงไปยังบริเวณที่วางคันเบ็ดทันที เจ้าของร้านรีบตามเข้าไป เตรียมแนะนำสินค้า
“เถ้าแก่ มีคันเบ็ดที่แข็งแรงหน่อยไหม?”
“คุณอยากได้แบบไหนครับ? มีตั้งแต่ราคา 199, 299 ไปจนถึง 399 หยวน แล้วยังมีรุ่นนำเข้าด้วย ผมหยิบมาให้ดูได้นะครับ”
“ไม่เอาของนำเข้า ฉันเอาของผลิตในประเทศ”
โอ้โห เป็นนักตกปลารุ่นใหญ่ที่สนับสนุนสินค้าภายในประเทศนี่เอง
เจ้าของร้านหยิบคันเบ็ดผลิตในประเทศหลายรุ่นส่งให้ ชายชราลองจับทีละคัน แต่ก็ส่ายหน้าวางลงทุกคัน
“พวกนี้ก็ธรรมดา วัสดุที่ใช้ก็ทั่วไป เจอปลาตัวใหญ่เข้าหน่อยก็ลื่นมือหรือคันหักได้ง่าย”
“มีรุ่นที่ดีกว่านี้ไหม?”
รุ่นที่ดีกว่านี้หรือ? เจ้าของร้านกลอกตาไปมา
“ที่ร้านเพิ่งได้คันเบ็ดผลิตในประเทศจากวัสดุใหม่มาแบบหนึ่งครับ แต่เรื่องราคาน่ะ...” เขาคิดจะลองเสี่ยงดู จึงหยิบคันเบ็ดเวยหลงที่แขวนอยู่บนผนังลงมา
ยังพูดไม่ทันจบ ชายชราก็เอ่ยขึ้นว่า “ของใช้ดีเป็นพอ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา”
พอได้ยินแบบนั้น เจ้าของร้านก็ใจชื้นขึ้นมา มีหวังแล้ว!
“นี่เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดและดีที่สุดของร้านเรา ใช้คาร์...คาร์...คาร์บอนไฟเบอร์ครับ”
เขาอ้ำอึ้งอยู่ตั้งนานกว่าจะพูดชื่อเฉพาะทางออกมาได้
“พูดตามตรง ผมเองก็จำศัพท์เฉพาะพวกนั้นไม่ค่อยได้”
“เอาเป็นว่าผลิตจากวัสดุใหม่ ต้นทุนสูงมาก ตกปลาตัวใหญ่หนัก 160 จินก็ไม่หักง่าย ๆ ครับ!”
ที่จริงเจ้าของร้านเองก็ไม่ค่อยมั่นใจนัก
“ปลาตัวใหญ่หนัก 160 จินก็ไม่หักงั้นหรือ? มันจะเก่งขนาดนั้นจริง ๆ?”
ชายชรารับคันเบ็ดมาด้วยความสงสัย แล้วพิจารณาอย่างละเอียด
คันเบ็ดที่เขาเคยซื้อมา แค่ตกปลาหนักสามสิบจินก็ลำบากแล้ว ถ้าเกินสี่สิบจินแทบจะหักแน่นอน ส่วนปลาหนัก 160 จินนั้น เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด!
พอลองจับดู สัมผัสมือและความยืดหยุ่นก็อยู่ในระดับยอดเยี่ยม วัสดุแบบนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
เมื่อนำไปเทียบกับคันเบ็ดรุ่นอื่นในตลาด ความแตกต่างเห็นได้ชัดในพริบตา
“รับรองว่าไม่หักแน่นอนครับ ถ้าหักผมชดใช้สิบเท่า!”
เจ้าของร้านพูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม อย่างไรคนที่ต้องจ่ายชดเชยก็ไม่ใช่เขาอยู่แล้ว
เห็นเจ้าของร้านพูดหนักแน่นขนาดนั้น ชายชราก็เชื่อไปแล้วกว่าครึ่ง “ได้! นายพูดเองนะ ถ้าหักต้องชดใช้สิบเท่า”
“ฉันซื้อ! ราคาเท่าไหร่?”
“1999 หยวนครับ!”
ตอนบอกราคา เจ้าของร้านใจเต้นระรัว แต่บนใบหน้ากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ลดได้ไหม?”
“นี่เป็นราคาต่ำสุดแล้วครับ”
“งั้นก็ได้”
ชายชราหยิบถุงพลาสติกสีดำธรรมดา ๆ ใบหนึ่งออกมา ข้างในมีเงินย่อย ทั้งธนบัตรหนึ่งหยวน ห้าหยวน สิบหยวน รวมถึงธนบัตรร้อยหยวน
เขาทำสีหน้าสงบนิ่ง นับธนบัตรยี่สิบใบแล้วยื่นให้เจ้าของร้าน
เจ้าของร้านถึงกับตะลึงค้าง
ซื้อขายกันเสร็จง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ? เกือบสองพันหยวน แทบเท่ากับเงินเดือนคนทั่วไปสี่เดือน แต่เขากลับซื้อโดยไม่ลังเลเลย?
มองจากการแต่งตัวของชายชราแล้ว เขาไม่เหมือนคนมีเงินเลยสักนิด