“ความต้านทานแรงดึงเกิน 3,500 เมกะปาสกาล โมดูลัสแรงอัด: 506.77 เมกะปาสกาล (ทิศทาง 0°)…”
“ความต้านทานแรงดัด 586 เมกะปาสกาล อัตราการยืดตัวเมื่อขาด: 1.5% โมดูลัสยืดหยุ่นสูงกว่า 260 กิกะปาสกาล…”
ตัวเลขแต่ละชุดบนรายงานทำให้หัวหน้ากองไต้หรงตื่นตะลึงอย่างยิ่ง เขารู้ดีว่าตัวเลขเหล่านี้มีความสำคัญเพียงใด!
คาร์บอนไฟเบอร์ระดับ T300 เป็นวัสดุยุทธศาสตร์ลับระดับเอของชาติ ขณะนี้ในประเทศยังผลิตจำนวนมากไม่ได้ ส่วนต่างประเทศก็จำกัดการขายและไม่ยอมขายให้มากนัก วัสดุชนิดนี้จึงมีค่ามหาศาลจนน่าตกใจ ทั้งกองทัพอากาศ กองทัพเรือ กองกำลังจรวด งานอวกาศ การแพทย์ และวิทยาศาสตร์การเกษตร ต่างก็ต้องใช้วัสดุนี้ในหลายสาขา ต่อให้ใช้เพียงเล็กน้อย ก็ยังต้องให้รัฐมนตรีกับนายพลหลายคนร่วมลงนามอนุมัติ ภาคเอกชนไม่มีทางหามาได้ ต่อให้ทุ่มเงินมากแค่ไหนก็ซื้อไม่ไหว!
“คันเบ็ดนี่ คุณได้มาจากไหน?”
“คือคุณอาโจว… เอ่อ คุณอาคนหนึ่งของผมซื้อจากร้านอุปกรณ์ตกปลาในเมืองสู่ครับ”
ติงเจี๋ยกำลังจะเอ่ยถึงคุณอาโจว แต่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที ก่อนเกษียณ โจวซานเหอเคยกำชับเขาเป็นพิเศษว่าอย่าเอ่ยถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต่อหน้าคนนอกตามอำเภอใจ
“เล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบให้ละเอียด” ไต้หรงตระหนักว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา สีหน้าจึงเคร่งขรึมขึ้น
“เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ…”
ติงเจี๋ยเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างละเอียด ไม่มีตกหล่นแม้แต่ตอนที่ชายชราตกปลาตัวใหญ่หนัก 85 ชั่งขึ้นมาได้
หลังฟังจบ ไต้หรงก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าเคร่งเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย มุมปากยังเผยแววตื่นเต้นขึ้นมานิด ๆ
“ถ้าอย่างนั้น… ในหมู่ประชาชนก็มีคนเก่งซ่อนตัวอยู่จริง ๆ สินะ?”
เขาครุ่นคิดเพียงครู่เดียว ก่อนรีบจัดการงานทันที
“รีบไปแจ้งผู้นำคณะกรรมการวิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรมกลาโหม นักวิชาการจากสถาบันวิทยาศาสตร์มังกรด้านวัสดุศาสตร์ แล้วก็ผู้รับผิดชอบโครงการแต่ละคน บอกว่าพวกเราค้นพบวัสดุคาร์บอนไฟเบอร์ชนิดใหม่ ให้พวกเขามาประชุมทันที!”
“รับทราบครับ หัวหน้า!”
ในเวลาเดียวกัน ณ สถาบันวิจัยพัฒนาอาวุธยุทโธปกรณ์เมืองหลวง ในห้องทำงานโครงการเครื่องบินขับไล่ยุคที่สี่ เจ-160 กำลังมีการประชุมฉุกเฉิน
ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน เขาถอดแว่นสายตายาว เป่าลมหายใจใส่เลนส์แล้วค่อย ๆ เช็ด สีหน้าดูย่ำแย่
เขาคือรองผู้อำนวยการสถาบันวิจัย นักวิชาการสถาบันวิทยาศาสตร์มังกร เหมียวลี่ต้ง ผู้ได้รับเงินอุดหนุนพิเศษจากชาติ เป็นนักวิจัยชั้นนำ และเป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบหลักของโครงการเครื่องบินขับไล่ยุคที่สี่ เจ-160
“คนมากันครบแล้วใช่ไหม?”
“ท่านเหมียว ทุกคนมาครบแล้วครับ” ผู้ตอบคือหลิวกั๋วเหริน หัวหน้าผู้ออกแบบซึ่งนั่งอยู่ทางซ้าย รับผิดชอบด้านการออกแบบลำตัวเครื่องบิน
ผู้อำนวยการเหมียวกวาดตามองทุกคนในห้อง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลลง แล้วบอกข่าวร้ายที่ทำให้ทุกคนหนักใจ
“เมื่อครู่เพิ่งได้รับข่าวว่า อเมริกากับบรรดาประเทศตะวันตกออกข้อห้ามฉบับใหม่…”
“ห้ามทุกประเทศขายวัสดุคอมโพสิตเรซินอีพ็อกซีเสริมคาร์บอนไฟเบอร์ระดับ T300 ขึ้นไปให้เรา”
พอได้ยินเช่นนั้น เหล่านักวิจัยในห้องต่างรู้สึกใจหายวาบ วัสดุเรซินคาร์บอนไฟเบอร์เป็นวัตถุดิบพื้นฐานที่สำคัญที่สุดในการผลิตเครื่องบินขับไล่ โดยต้องใช้กับลำตัวเครื่องบินถึง 28%
หากนำเข้าจากต่างประเทศไม่ได้ การพัฒนาเครื่องบินยุคที่สี่ เจ-160 ก็ต้องเลื่อนออกไป ไม่แน่ว่าโครงการอาจถูกระงับและล้มเหลวกลางคัน!
ตอนนี้เป็นปี 2002 แล้ว ประเทศเรากำลังต้องการเครื่องบินรบรุ่นใหม่อย่างเร่งด่วน เหตุการณ์ที่ 81192 ไม่สามารถกลับฐานได้เพิ่งผ่านไปไม่ถึงปี
เรื่องนี้เป็นเสี้ยนหนามในใจของนักวิจัยอุตสาหกรรมการทหารทุกคน ทุกคนต่างหวังว่าจะสร้างเครื่องบินรุ่นใหม่ให้เสร็จโดยเร็ว เพื่อปกป้องน่านฟ้าของเรา ไม่ให้ศัตรูต่างชาติมารังแกอีก
“ตอนนี้เราหาคาร์บอนไฟเบอร์เกรดสูงจากตลาดมืดได้ประมาณ 50 ตัน”
“แต่ดาวเทียม จรวด เรือดำน้ำ เรือรบ รวมถึงสถาบันวิจัยหลายพันแห่งทั่วประเทศ ต่างก็รอใช้วัสดุนี้อยู่”
“ส่วนที่แบ่งให้โครงการของเราจึงมีน้อยจนน่าสงสาร”
“ผลที่จะตามมา ทุกคนคงเข้าใจดี ไม่ต้องให้ผมพูดมาก…”
ทุกคนในที่ประชุมย่อมเข้าใจ!
การพัฒนาเครื่องบินรบ เจ-160 กำลังเผชิญอุปสรรคที่ยากที่สุดนับตั้งแต่เริ่มโครงการ พอได้ฟังเช่นนี้ ทุกคนก็หมดกำลังใจลงทันที สีหน้าหม่นหมองกันถ้วนหน้า
“วันนี้ที่เรียกทุกคนมาประชุม ก็เพราะอยากฟังความเห็นของแต่ละคน ปัญหาการขาดแคลนวัสดุอยู่ตรงหน้าแล้ว เราจะสร้าง เจ-160 ให้ได้คุณภาพและปริมาณตามเป้าหมายได้อย่างไร!”
“ผมรู้ว่าเรื่องนี้ยากมาก!”
“แต่ตอนก่อตั้งประเทศยากไหม? สร้างระเบิดนิวเคลียร์ยากไหม?”
“พวกเรายังอดทนฝ่าความกดดัน สู้จนชนะ แล้วบีบให้อีกฝ่ายต้องนั่งลงเจรจาได้!”
“ตอนนั้นพวกเราเริ่มจากศูนย์ อาศัยลูกคิดคำนวณจนสร้างระเบิดนิวเคลียร์ออกมาได้!”
“ถ้าไม่อยากให้โศกนาฏกรรมของ 81192 เกิดซ้ำ ก็ขอให้ทุกคนช่วยกันหาทาง คิดหาวิธี และร่วมแรงร่วมใจกัน!”
“ฝ่าด่านนี้ไปให้ได้!”
พอเอ่ยถึง 81192 บรรยากาศทั้งห้องก็หนักอึ้งขึ้นทันที
ประโยค “81192 ผมกลับฐานไม่ได้แล้ว ขอให้เดินหน้าต่อไป” ราวกับยังดังก้องอยู่ข้างหู ทุกคนก้มหน้าลง ห้องประชุมเงียบสนิทไปหลายวินาที
จากนั้นผู้อำนวยการเหมียวก็มองไปทางหัวหน้าหลิว
“กั๋วเหริน นายรับผิดชอบเรื่องลำตัวเครื่องบิน ปัญหาคาร์บอนไฟเบอร์ส่งผลกระทบกับนายมากที่สุด ลองบอกมาสิว่าต่อไปเราควรทำอย่างไร?”
หัวหน้าหลิวขมวดคิ้วแน่น
“ท่านเหมียว ถ้าต่างประเทศตัดการส่งสินค้า…”
“ผมอยากถามว่า การพัฒนาคาร์บอนไฟเบอร์ด้วยตัวเองในประเทศ ตอนนี้ไปถึงขั้นไหนแล้ว?”
ผู้อำนวยการเหมียวบีบดินสอในมือ สีหน้าเคร่งขรึม เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจ
“เฮ้อ เส้นทางพัฒนาด้วยตัวเองไม่ง่ายเลย”
“เมื่อครู่ห้องทดลองวัสดุคอมโพสิตของสถาบันวิจัยเป่ยเหยียนเพิ่งแจ้งมาว่า การทดลองคาร์บอนไฟเบอร์ T300 ครั้งล่าสุดล้มเหลว”
“ส่วน T500 และเกรดที่สูงกว่านั้น ยังห่างไกลจากความสำเร็จมาก”
“สาเหตุที่ล้มเหลวมีหลายอย่าง ทั้งกระบวนการทำให้เป็นคาร์บอนยังไม่สมบูรณ์ เตาเผาคาร์บอนอุณหภูมิสูงทำอุณหภูมิได้ไม่ถึงระดับที่ต้องการ และยังแก้ปัญหาความหนาของเส้นใยที่แปรปรวนไม่ได้ ทำให้ความแข็งแรงของวัสดุไม่สม่ำเสมอ…”
“พวกเขายังทบทวนข้อผิดพลาดและเร่งแก้ปัญหาทางเทคนิคกันอยู่ คาดว่าต้นปีหน้าอาจมีความคืบหน้าบ้าง”
ห้องทดลองวัสดุคอมโพสิตของสถาบันวิจัยเป่ยเหยียนเป็นห้องทดลองที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศด้านคาร์บอนไฟเบอร์
แม้แต่พวกเขายังทำไม่ได้ ก็แทบหมายความว่าทั่วประเทศยังรับมือเรื่องนี้ไม่ไหวชั่วคราว หลิวกั๋วเหรินฟังแล้วกำหมัดแน่น ในใจทั้งโกรธทั้งผิดหวัง
เขารู้ดีว่าหากต้องรอให้ประเทศผลิตคาร์บอนไฟเบอร์ได้เองจำนวนมาก ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปถึงเมื่อไร
ถ้ายังยืดเยื้อต่อไปแบบนี้ เครื่องบิน เจ-160 จะได้ขึ้นบินเมื่อไร? ท้องฟ้าของประเทศเราจะสงบสุขได้อย่างแท้จริงเมื่อไร?