มื้อเช้ามีข้าวฟ่างเหลือง ผักกาดดองหัวไชเท้า แล้วก็ต้นหอมจิ้มเต้าเจี้ยว ทั้งจืดชืดไร้รสชาติ แค่มองก็ไม่ชวนให้เจริญอาหารแล้ว
「แม่ ต้มไข่ให้ข้าฟองหนึ่งสิ」ลู่หงลี่โวยวาย 「ข้าไม่ชอบกินพวกนี้」
หลิวชุนฮวาหน้าบึ้ง 「ไม่มี อยากกินก็กิน ไม่อยากกินก็ช่าง」
ตอนนั้นเอง เฉียวหรานกับเซี่ยเสี่ยวชีก็เดินเข้ามาตามกัน
พอเห็นอาหารเช้าบนโต๊ะ เซี่ยเสี่ยวชีก็เอ่ยว่า 「ตอนเช้าข้าไม่ค่อยหิว ไม่กินแล้ว」
ที่จริงคือกินไก่อบจนท้องอิ่มแล้วต่างหาก
เฉียวหรานก็ไม่ชอบกินเหมือนกัน แต่ต้องยอมรับว่าอาหารพวกนี้เหมาะกับการลดน้ำหนักจริง ๆ
พอเห็นสะใภ้ใหญ่ฝืนใจนั่งลง ส่วนสะใภ้รองก็ไม่คิดจะกินเลยสักนิด หลิวชุนฮวาก็บ่นพึมพำ 「ชักจะเอาใจยากขึ้นทุกวัน พวกเจ้าสองคนเป็นอะไรกันไปอีก」
หลิวชุนฮวาพูดพลางลุกไปที่ห้องครัว ไม่นานก็หอบไหกระเบื้องเก่าสีขาวอมเหลืองกลับเข้ามา
พอเปิดฝา กลิ่นหอมมันเข้มข้นก็ลอยออกมา
「มันหมู」หลิงหลิง ลูกสาวของลู่หงน่าพี่สาวคนโตน้ำลายแทบไหล
ในชนบทตลอดทั้งปีแทบไม่ได้กินเนื้อสักครั้ง หากปีไหนเก็บเกี่ยวได้ไม่ดี แค่จะหาอะไรรองท้องยังลำบาก
บ้านลู่มีลูกชายสองคนที่เอาการเอางาน จึงถือเป็นบ้านมีฐานะในหมู่บ้าน แต่หลิวชุนฮวาประหยัดมัธยัสถ์มาตลอด ทั้งปีจึงแทบไม่ได้กินเนื้อสักกี่ชิ้น
มันหมูในไหนี้เก็บไว้ตั้งแต่ช่วงตรุษจีน ปกติไม่กล้ากิน จะหยิบออกมาผัดอาหารก็ต่อเมื่อมีเทศกาลหรือญาติมาเยี่ยม จนถึงตอนนี้ยังเหลืออยู่ครึ่งไห
หลิวชุนฮวาใช้ช้อนเล็กตักมันหมูออกมานิดหนึ่ง คลุกข้าวให้หลานสาวกับหลานชายคนละถ้วย จากนั้นก็ตักอีกสองช้อนให้เซี่ยเสี่ยวชีกับเฉียวหราน แล้วปิดฝาไหและยกออกไป