หลิวชุนฮวารู้สึกเหมือนตัวเองพูดผิดไปแล้ว เผลอแป๊บเดียวก็เผยไต๋ให้ลูกสะใภ้รู้เสียหมด
「แม่」เฉียวหรานลากเสียงหวานจ๋อย น้ำเสียงหวานจนแทบจะมีน้ำตาลหยดออกมา 「ข้ายืมเงินแม่หน่อยได้ไหม」
ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยพูดเสียงออดอ้อนขนาดนี้มาก่อน เซี่ยเสี่ยวชีฟังแล้วขนลุกซู่
หลิวชุนฮวารีบยกมือปิดกระเป๋า 「ไม่มี ๆ ข้าจะเอาเงินมาจากไหน ข้าเป็นแค่หญิงชนบท จะไปหาเงินได้อย่างไร ไม่มีหรอก」
เฉียวหรานแย้ง 「เมื่อกี้แม่ยังบอกว่ามีอยู่เลย」
เซี่ยเสี่ยวชีเสริม 「ใช่ ข้าได้ยินเต็มสองหู」
พอถูกจับได้ หลิวชุนฮวาก็เริ่มโมโห 「ตอนนี้พวกเจ้าสองคนเข้าขากันดีเหลือเกินนะ รวมหัวกันคิดจะหลอกเอาเงินข้าใช่ไหม เลิกพูดไร้สาระแล้วรีบเข้ามาทำกับข้าว」
เฉียวหรานยกมือขึ้นแตะหน้าผากอย่างเป็นธรรมชาติ 「โอ๊ย! ปวดหัว」
เห็นดังนั้น เซี่ยเสี่ยวชีก็กุมท้อง 「ปวดท้อง」
「ไส้เลื่อนหรืออย่างไร」เฉียวหรานคว้ามือเซี่ยเสี่ยวชีแล้วเลื่อนขึ้น 「กระเพาะอยู่ตรงนี้ต่างหาก」
「แม่ว่าเราควรพักสักหน่อย หรือไปหาหมอให้จ่ายยาให้ดีล่ะ」เฉียวหรานถาม
หลิวชุนฮวาโมโหจนแทบตัวสั่น 「แค่ให้ทำกับข้าวก็ปวดหัวปวดท้องขึ้นมา ใครจะไปรู้ว่าเจ็บจริงหรือเปล่า」
เซี่ยเสี่ยวชีคล้องแขนเฉียวหราน 「ไปหาหมอกันก่อน ค่อยติดหนี้ไว้」
เห็นทั้งคู่ทำท่าจะเดินออกไปจริง ๆ หลิวชุนฮวาก็รีบร้องเรียก 「โธ่เอ๊ย รีบเข้าบ้านไปนอนพักสักหน่อยเถอะ จะไปหาหมอทำไม อ่อนแออะไรกันนักหนา นอนพักเดี๋ยวก็หาย」
「อ้อ」เฉียวหรานพยักหน้าแล้วหันไปพูดกับเซี่ยเสี่ยวชี 「ฟังแม่เถอะ แม่บอกให้นอน เราก็นอนไป」