bหลินหย่างน้อยใจสุดขีด มองสายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่เซินหลิงซู่ส่งมาให้เขา ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
เขาจะตั้งใจทำร้ายนางได้อย่างไรกัน?
เซินหลิงซู่มองน้ำตาของหลินหย่างที่ไหลรินเป็นทาง เธอไม่เข้าใจเลย ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ร้องไห้ก่อนได้ยังไง เขามีสิทธิ์อะไรมาร้องไห้?
หลินหย่างพยายามเช็ดน้ำตาบนหน้า แต่ยิ่งเช็ดยิ่งไหลลงมามากขึ้น
เมื่อก่อน พี่ซูซูต้องด่าเขาเด็กขี้แง แล้วก็กอดเขาพลางด่าพลางปลอบ: "หยางหยาง นายเป็นคนโง่หรือไง ร้องไห้เก่งขนาดนี้"
แต่ตอนนี้พี่สาวมองเขาร้องไห้ด้วยสีหน้าเฉยชา ไม่มีความรู้สึกใด ๆ มันเจ็บปวดจริง ๆ
"พี่ครับ อย่าเกลียดผมเลย ผมรู้แล้วว่าผิด ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่คิดว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้"
"ยังจะพูดอีกว่าไม่รู้ หยางหยาง นายทำร้ายฉันกี่ครั้งแล้ว นี่เป็นครั้งที่แปดแล้ว ทุกครั้งนายก็ขอโทษ แล้วก็เอาข้อมูลของฉันไปยกให้ซูวานอย่างกระตือรือร้น ต่อให้ฉันตายเพราะนาย นายก็จะพูดแค่ว่าไม่รู้สินะ?" เซินหลิงซู่ได้ยินเสียงร้องไห้ของเขาแล้วรู้สึกหงุดหงิด ทุกครั้งก็เป็นแบบนี้ ทุกครั้งก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ที่แท้ต้องการอะไรกันแน่?
"ผมไม่ได้อยากทำร้ายพี่ พี่ครับ ผมจะทำร้ายพี่ได้ยังไง...ก็พี่ซูวานบอกว่าเราเป็นทีมเดียวกัน นางบอกว่าอยากช่วยพี่"
"พอได้แล้ว นายโง่หรือไง?" เซินหลิงซู่ไม่อยากฟังหลินหย่างพูดอีกแล้ว นึกถึงเนื้อเรื่องในหนังสือเล่มนั้น เลือดในกายเธอเย็นเฉียบไปทั้งตัว
ปัง!
ประตูถูกเตะเปิดออก ข้างนอกยืนอยู่คือซูวานที่เต็มไปด้วยความเดือดดาล นางสวมชุดรบรัดรูป ใบบริสุทธิ์ดุจดอกไม้ขาวนั้นฉายแววอดทนไม่ยอมแพ้:
"เซินหลิงซู่ นายทำเกินไปแล้ว นายจะรังแกหยางหยางแบบนี้ได้ยังไง ถ้าเกลียดฉันก็มาปะทะกับฉันตรง ๆ สิ อย่าไปรังแกคนอื่น"
นางพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว มองหลินหย่างที่ร้องไห้จนตาบวม ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าเซินหลิงซู่
ผัวะ!
ฝ่ามือนั้นตกลงบนตัวหลินหย่าง หลินหย่างเอ่ยตัวมาขวางไว้เอง ปกป้องอยู่ข้างหน้าเซินหลิงซู่ ร้องไห้จนสะอึกสะอื้น: "ไม่เกี่ยวกับพี่ครับ เป็นปัญหาของผมเอง พี่ไม่ได้รังแกผม"
"นางด่านายได้ขนาดนี้ ยังไม่เรียกว่ารังแกอีกเหรอ?" ซูวานดึงมือที่ชาเสียวกลับมา มองหลินหย่างด้วยสีหน้าเจ็บปวดที่ลูกไม่เป็นดั่งใจ
แล้วหันไปเตือนเซินหลิงซู่:
"เซินหลิงซู่ ถ้ามีอะไรไม่พอใจก็จัดการกับฉันคนเดียว อย่าไปรังแกคนอื่น นายรังแกฉัน ฉันยอม แต่ถ้านายรังแกคนอื่นเพราะฉัน ฉันทนไม่ได้"
"ทนไม่ได้ หรือไม่อยากทนแล้ว ได้ยินว่าฉันกลายเป็นคนไร้ค่า นายคงดีใจมาก สุดจะรอไม่ไหวแล้วสินะ" เซินหลิงซู่กวาดตามองรอยฝ่ามือแดงก่ำบนใบหน้าหลินหย่าง อารมณ์ไม่หวั่นไหว เพราะมันคือสิ่งที่ไอ้โง่คนนี้สมควรได้รับ
ส่วนซูวาน ถึงจะโกรธแต่ก็ปกปิดความดีใจที่พุ่งพล่านในแววตาไม่มิด ดูท่าได้ยินว่านางกลายเป็นคนไร้ค่าแล้ว รีบร้อนบึ่งมาแน่นอน
"เซินหลิงซู่ นายพูดจาต้องเสียดสีแบบนี้ตลอดเลยใช่ไหม ซูวานได้ยินว่านายบาดเจ็บ รีบวิ่งมาเป็นคนแรกเพื่อเป็นห่วงนาย แต่นายกลับคิดร้ายกับนาง?"
ชายหนุ่มพิงอยู่ที่วงกบประตู ผมสีแดงเพลิงสะบัดสะเทิ้น มุมปากคาบบุหรี่ไว้ มองเซินหลิงซู่ด้วยสายตาที่เริ่มจะมีอารมณ์รำคาญ
เซินหลิงซู่หัวเราะเยาะเบา ๆ: "โอ้ ไป่จิ้นเฉิน ดูท่าการเป็นลูกน้องซูวานนายจะสบายใจดีนี่นา"
"เซินหลิงซู่ ฉันเตือนนาย อย่าพูดจาให้มันแรงขนาดนั้น ลูกน้องอะไรกัน ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมทีมกันทั้งนั้น เป็นเพราะนายทนซู่ว่านไม่ได้ นายถึงได้กลายเป็นแบบนี้ พูดกันตามจริงก็สมควรแล้ว"
ไป่จิ้นเฉินพ่นควันเป็นวงแล้วใช้เท้าบดบุหรี่อย่างหงุดหงิด
ได้ยินว่าคริสตัลแกนพลังของนางแตก เขายังแอบเป็นห่วงอยู่บ้าง แต่คิดไม่ถึงว่าถึงขนาดนี้แล้ว ท่าทีของนางยังแย่ได้อีก
สีหน้าซีดขาวขนาดนั้น แต่ยังกัดฟันไม่ยอมแพ้ สวนกลับได้ทุกคำ ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดจนแทบบ้า
เขาไม่เข้าใจ เซินหลิงซู่สู้เพื่ออะไรกันแน่
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ นึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีกลิ่นบุหรี่ จึงหยุดยืนห่างออกมาหนึ่งเมตร แล้วเอ่ยปากถามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ:
"นายไม่เป็นไรใช่ไหม?"
เซินหลิงซู่หัวเราะเย็นชา: "ฉันยังไม่ตาย นายคงผิดหวังน่าดูสินะ"
ไป่จิ้นเฉินอดขมวดคิ้วไม่ได้: "ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น"
"ไปให้พ้น ตัวนายมีกลิ่นของซูวานติดมา ขยะแขยงยิ่งกว่ากลิ่นบุหรี่อีก" เซินหลิงซู่ทำหน้าสะอิดสะเอียน บีบจมูกตัวเอง
"เซินหลิงซู่ นายเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันไม่เคยคิดจะแย่งตำแหน่งคู่หมั้นของหัวหน้าทีมหลี่จากนายเลย ฉันจำใจต้องทำ เพื่อเรื่องนี้ฉันยอมถอยให้นายมาตลอด นายยังอยากได้อะไรอีก?" ซูวานกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่เซินหลิงซู่
"ถึงยังไงก็เปลี่ยนความจริงที่ว่านายเป็นมือที่สามไม่ได้" เซินหลิงซู่ยังคงเยาะเย้ยต่อไป
"พอได้แล้ว" ไป่จิ้นเฉินคว้าข้อมือเรียวขาวของเซินหลิงซู่แน่น แรงบีบแทบจะบดกระดูกให้แตก ราวกับกำลังเตือนให้นางหยุดพูด
ดวงตาสีดำสนิทราวกับหมึกจ้องมองนาง ลดความเจ็บปวดลึก ๆ ในแววตาลง:
"พวกนายออกไปก่อน"
หลินหย่างไม่ค่อยเต็มใจ หันมองเซินหลิงซู่ด้วยความกังวล กลัวว่าถ้าตัวเองออกไปแล้วทั้งสองคนจะลงไม้ลงมือกัน แล้วตอนนี้พี่ซูซูไม่มีพลังพิเศษ จะต้องเสียเปรียบแน่ ๆ
ซูวานกวาดตามองข้อมือที่ไป่จิ้นเฉินจับไว้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วหันมองหลินหย่างด้วยแววตาอ่อนโยน: "หยางหยาง ไปเถอะ ฉันช่วยดูแลแผลที่หน้าของนายก่อน"
"แต่พี่ซูซู..." หลินหย่างอยากพูดอะไรต่อ แต่ก็ถูกลากออกไปแล้ว
ประตูปิดลง เหลือเพียงสองคน เซินหลิงซู่บิดข้อมือพยายามจะสะบัด แต่กลับถูกอีกฝ่ายจับแน่นขึ้น
เธอกัดฟันพูดออกมา: "ไป่จิ้นเฉิน ถ้าอยากฆ่าฉันก็ลงมือเร็ว ๆ เลยสิ"
ไป่จิ้นเฉินแค่ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำ:
"นายให้ความสำคัญกับลี่หมิงจวินขนาดนั้นเลยเหรอ แค่ตำแหน่งคู่หมั้นนายยกให้ซูวานไม่ได้หรือไง นายชอบลี่หมิงจวินขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ของของฉัน ฉันจะยกให้ทำไม ฉันจะให้ซูวานแบกตำแหน่งมือที่สามไปตลอดชีวิต ของของฉัน ต่อให้ฉันทำลายมันทิ้ง ฉันก็ไม่ยกให้มัน"
"แล้วฉันล่ะ นายยกให้มันได้เหมือนกันใช่ไหม?" ดวงตาของไป่จิ้นเฉินหม่นลง จ้องมองนางเขม็ง ดวงตาสีเข้มนั้นน่าหวาดกลัวไม่น้อย
มือของนางยังถูกเขากำไว้ เขาขยับเข้ามาใกล้ ท่านี้ช่างใกล้ชิดจนเกินไป
กลิ่นสะอาดบริสุทธิ์บนตัวเขาเดิมที ปนเปื้อนด้วยกลิ่นยาสูบ
"อะไรของนาย นายเป็นบ้าหรือไง ฉันเห็นหน้านายแล้วขยะแขยง ที่นายทรยศฉันก่อน เลือกซูวานเป็นคู่หู" เซินหลิงซู่ไม่เข้าใจว่าไป่จิ้นเฉินมีหน้ามาพูดแบบนี้ได้ยังไง
"ตัวนายเองก็วิ่งหนีไปกับขาเอง แล้วมามาว่าเป็นฉันยกให้ นายสมองมีปัญหาใช่ไหม?"
ไป่จิ้นเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยอธิบาย: "ฉัน... นายต้องการฉัน ฉันกลับมาได้ กลับมาเป็นคู่หูนายได้ใหม่ได้ ตอนนั้นฉันแค่เห็นว่าซูวานอ่อนแอเกินไป เลยช่วยปกป้องนางไว้ชั่วคราวแค่นั้นเอง"
"นายคิดว่าฉันจะเชื่อนายเหรอ นี่มันไม่ใช่แผนใหม่ที่นายกับพวกมันคิดขึ้นมาเพื่อแกล้งฉันอีกใช่ไหม"
"อีกอย่าง ตั้งแต่วินาทีที่นายเลือกซูวาน เราก็ไม่มีทางเป็นคู่หูกันอีกแล้ว" เซินหลิงซู่ทนไม่ได้ที่จะถูกหักหลังอีกครั้ง
เธอเคยเชื่อเขา เธอเคยเห็นเขาอยู่ในสภาพที่เลวร้ายที่สุด ลากเขาก้าวเดินมาจนถึงทุกวันนี้
ก่อนวันสิ้นโลก เขาคือนักเรียนยากจนที่เธออุปถัมภ์ หลังวันสิ้นโลก พวกเขาคือคู่หูที่เข้ากันได้ที่สุด
เธอจะไม่เชื่อเขาได้อย่างไร แต่สิ่งที่ได้กลับมาคืออะไร
เขาหันหลังที่เธอมอบความไว้วางใจให้ ไปยืนอยู่ข้างหลังซูวาน
คนที่เคยพูดว่า: "คุณหนู ผมจะชอบในสิ่งที่คุณชอบ เกลียดในสิ่งที่คุณเกลียด" คือเขา
คนที่ทิ้งเธอ เลือกซูวานในตอนนี้ ก็คือเขา
คนไหนกันแน่ที่เป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา?