เธอเคยหายใจไม่ออกมาก่อนแล้ว ความเจ็บปวดถ้าเกิดขึ้นก็เจ็บไปแล้ว
ดังนั้น...
ไป่จิ้นเฉิน คนที่ทิ้งฉันไปก่อน คนนั้นคือเธอนะ
คำพูดที่ต่ำต้อยขนาดนั้นเธอพูดไม่ออก คิดถึงความเจ็บปวดตอนที่ซี่โครงถูกแทะทะลุครั้งนั้น เธอจ้องไป่จิ้นเฉินอย่างโกรธเกรี้ยว:
"แกก็ออกไปด้วย ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก"
ตอนนี้เซินหลิงซู่ไม่อยากพูดกับไป่จิ้นเฉินจริงๆ แถมสมองของเธอก็เริ่มมีเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นมาอีก
อะไรนะ 'นางร้ายผู้ชั่วร้าย' ร้องจนสมองเธอแทบจะระเบิด
ไป่จิ้นเฉินมองเห็นความไม่พอใจและความรังเกียจบนใบหน้าของเธอ หัวใจของเขาถูกแทงอย่างเจ็บปวด เธอไม่เชื่อเขาแล้วจริงๆ
นิ้วมือกำแน่นจนขาว เสียงสั่นเครือแหบพร่า "ฉัน..."
เขาพูดได้แค่คำเดียว หมอนใบหนึ่งก็พุ่งมาฟาดหน้าเขา
เสียงของซูวานดังมาจากนอกประตูด้วยความเป็นห่วง: "อาฉิน?"
ไป่จิ้นเฉินได้ยินเสียง ก็กลืนความขมขื่นในปากลงไป ก้มหน้าซ่อนความหม่นหมองในแววตา แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เซินหลิงซู่มองแผ่นหลังของไป่จิ้นเฉินที่จากไป มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ
ดูสิ ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันขนาดนั้น เรียกกันว่าอาฉินแล้ว ยังจะมาทำเป็นแกล้งทำอะไรกันอยู่อีก?
คิดว่าจะทำเป็นมีเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอก็ควรจะให้อภัยเขางั้นเหรอ?
ในวินาทีที่ประตูปิดลง เสียงรอบข้างก็เงียบสงบลงในที่สุด
เซินหลิงซู่กุมหน้าอกที่ว่างเปล่า ไม่รู้สึกถึงพลังพิเศษที่เป็นของเธออีกต่อไป หัวใจก็ยิ่งเย็นชาลงและเงียบงัน
เธอโหยหาความแข็งแกร่ง พยายามเดินมาถึงจุดนี้ทีละก้าว ทำไมตอนนี้เพราะสถานะของนางร้ายผู้ชั่วร้าย ถึงต้องพ่ายแพ้ทั้งหมด
คิดถึงตอนจบในหนังสือ เธอจะถูกทุกคนขับไล่ แล้วก็ถูกซอมบี้ฉีกเป็นชิ้น ๆ ไร้ซึ่งซากศพ
ความรู้สึกไร้พลังนั้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเธอ
[ติ๊ง! การนับถอยหลังสู่ความตายเหลืออีก 7 วัน]
เสียงหนึ่งดังขึ้นในสมองอีกครั้ง อีกเสียงหนึ่งที่ร้องว่าเธอเป็นนางร้ายผู้ชั่วร้ายตลอดเวลาดูเหมือนจะถูกผลักออกไป
[คำเตือน! คำเตือน! ค่าพลังชีวิตของวายร้าย สวี่เหอ กำลังลดลงอย่างรุนแรง เข้าสู่การนับถอยหลัง 10 นาที] จอแสงสีแดงระเบิดขึ้นตรงหน้าเธอ
[อึกๆๆ เจ้าของ โผล่กลับมาแล้ว เจ้าของช่วยเขาหน่อยเร็ว]
"ไม่ช่วย ตัวฉันเองยังเป็นผีแบบนี้ จะไปช่วยใครได้"
[ช่วยเขาให้รอด แล้วจะได้ยาผู้เสริมพลัง เจ้าของไม่อยากเป็นคนไร้ประโยชน์จริง ๆ ใช่ไหม]
--
"ช่วย ก็ช่วยคนเป็นคน"
"ระบบ เธอดีที่สุดควรจะภาวนาให้ยาผู้เสริมพลังที่พูดมานั้นเป็นของจริง ไม่งั้นช่วยคนได้ ฉันก็ทำให้เขาตายได้เหมือนกัน" เซินหลิงซู่รีบวิ่งไปตามกรงขังใต้ดิน
เธอคิดถึงเนื้อเรื่องในหนังสือ บอกว่าวายร้าย สวี่เหอ ตายในกรงขังหมายเลข 10 ของใต้ดินเขตแรก
เธอดึงหมวกแก๊ป
โชคดีที่สิทธิ์เข้าฐานของเธอยังไม่ถูกเพิกถอน
ระบบน้อยอยากร้องไห้ เจ้าของดุมาก จะทำยังไงดี?
เซินหลิงซู่มาถึงหน้าคุกหมายเลข 10 อย่างรวดเร็ว ในฐานะคู่หมั้นของหลี่หมิงจวิน ผู้บัญชาการฐานเขตแรก สิทธิ์ที่เคยบันทึกไว้คือสิทธิ์ระดับสูงสุดของฐาน
ตอนนี้ก็สะดวกในการจัดการสิ่งต่าง ๆ มากขึ้น ยังดีที่ฐานะคู่หมั้นของหลี่หมิงจวินคนนี้ยังพอมีประโยชน์บ้าง
[ยืนยันตัวตนสำเร็จ]
ประตูเรือนจำเปิดออก เซินหลิงซู่เดินเข้าไปข้างใน
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นทำให้เธอขมวดคิ้ว เมื่อเดินเข้าไปใกล้ จึงเห็นภาพทั้งหมด
แขนขาของเขาถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนทั้งหมด
ก้มหัวลง เส้นผมสีดำร่วงหล่นลงมา บดบังดวงตาครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งล่างที่งดงามเกินใคร
สีหน้าซีดขาว เป็นความซีดขาวจากการไม่ได้เจอแสงแดดตลอดปี
ที่ลำคอมีเกล็ดสีเขียวอ่อนปกคลุมอยู่ ส่องแสงเย็นเยียบ แค่เห็นก็สัมผัสได้ถึงอันตรายของคนคนนี้
เสื้อเชิ้ตสีดำด้านบนถูกฉีกขาดจนไม่เป็นชิ้นเป็นอัน มีรอยเลือด แต่ผิวที่โผล่ออกมาไม่มีบาดแผล ดูเหมือนจะหายดีแล้ว
ฐานทัพไม่เคยจ้างนักรักษาพลังพิเศษมารักษานักโทษ การฟื้นตัวได้ถึงขนาดนี้ แสดงว่าความสามารถในการฟื้นตัวของเขานั้นถึงขั้นสุดยอดแล้วจริง ๆ
เพียงแต่บนตัวไม่มีบาดแผลหนัก แล้วทำไมเขาถึงหายใจเข้า-ออกแรง ๆ ดูเหมือนจะตายได้ทุกที
จอคำเตือนสีแดงตรงหน้ายังคงกะพริบไม่หยุด เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งนาที
59...
48...
[เจ้าของ จูบเขา]
ได้ยินคำพูดสายฟ้าฟาดของระบบ เซินหลิงซู่รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ตัวสกปรกแบบนี้ ไม่อยากจูบ
[เจ้าของ เขากินยาผู้เสริมพลัง ร่างกายรับพลังนั้นไม่ไหว ร่างกายกำลังจะระเบิด ต้องการพลังปลอบประโลมของคุณ]
"ก็ยังรู้สึกยอมรับไม่ได้ จะต้องใช้วิธีนี้เพื่อปลอบประโลมเท่านั้นเหรอ?"
20...
9...
[เจ้าของสัมผัสก็ได้ แต่คงไม่ทันแล้ว เขา...]
1...
วินาทีสุดท้าย เซินหลิงซู่เอามือปิดตาของอีกฝ่าย แล้วประกบลงไป เส้นผมร่วงเล็ก ๆ ของเขาจี้มือเธอจนคัน
กระแสความอบอุ่นในตัวเธอไหลไปยังอีกฝ่าย นั่นคือพลังปลอบประโลมที่เต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิต
[ติ๊ง! เนื้อเรื่องเบี่ยงเบน การเตือนค่าพลังชีวิตถูกระงับชั่วคราว]
[ความคืบหน้าการลบรอยแผลเป็น +2 ปัจจุบัน 2/100 สุ่มได้ยาผิวขาว*1 ซองของขวัญนำโชคระดับเริ่มต้น: ยาผู้เสริมพลังสายแมว]
ได้ยินสิ่งที่ตัวเองได้รับ ในที่สุดเซินหลิงซู่ก็พอใจขึ้นมาบ้าง
เกล็ดบนคอของสวี่เหอค่อย ๆ จางหายไป
เซินหลิงซู่รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าฝ่ามือคัน ๆ น่าจะเป็นขนตาของอีกฝ่ายกำลังกระพือ
เขาตื่นแล้ว?
เธอดึงเศษผ้าชิ้นหนึ่งจากบนตัวเขา มาผูกตาของเขาโดยตรง
ที่มือยังมีเลือดติดอยู่เล็กน้อย เช็ดลงบนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่โผล่ออกมา
"แกกล้าลวนลามฉัน ฉันจะฉีกแกเป็นชิ้น ๆ" น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและเครือ พร้อมด้วยความโกรธที่ชัดเจน
ป๊าบ!
เซินหลิงซู่ตบหน้าสวี่เหอไปหนึ่งที ทำให้เขาตกใจไปเลย ไม่ใช่แค่เขา ระบบก็ตกใจเหมือนกัน แล้วก็ร้องลั่น
[เจ้าของ แกตีเขาได้ยังไง ในบรรดาวายร้าย สวี่เหอเป็นคนที่พยาบาทที่สุด เขาไม่มีทางปล่อยแกไปแน่]
เซินหลิงซู่หัวเราะเย็น: งั้นฉันควรพูดกับเขายังไง จูบแรกของฉัน ฉันยังไม่รังเกียจเขาเลย เขามีสิทธิ์อะไรามารังเกียจ ฉันต้องก้มหัวขอโทษเขาว่าฉันลวนลามเขาเหรอ?
สวี่เหอแลบลิ้นออกมา เลียเลือดที่มุมปาก แล้วยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไร้อุณหภูมิ: "แกจบแล้ว"
เซินหลิงซู่ตบเขาอีกที: "พูดไม่เป็น ก็หุบปากซะ"
"แกเป็นแบบนี้กับคนที่มีพระคุณต่อแกเหรอ"
อะไรคือคนมีพระคุณ? สวี่เหอยังไม่ลืมว่าถูกคนของเขตแรกจับตัวมา กลายเป็นนักโทษแล้ว ที่นี่จะมีใครมาช่วยเขายังไง
ต้องเป็นอุบายของคนเขตแรกแน่ ๆ คิดหาวิธีที่เลวทรามและไร้ยางอายแบบนี้มาทำให้เขาอับอาย
สู้ปล่อยให้เขาตายไปง่าย ๆ ยังจะดีกว่า
"ฉันถุย แกเป็นคนมีพระคุณอะไรกัน แถมยัง...จูบฉันอีก น่าขยะแขยง..."
เขายังพูดไม่ทันจบ ริมฝีปากก็ถูกความอบอุ่นบางอย่างปิดลง
"อู๊~" เขาร้องครางออกมา ขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง แต่ถูกเซินหลิงซู่จับคางไว้แน่น ขยับตัวไม่ได้
ทำได้แค่ปล่อยให้เธอเข้ามา ปล่อยให้เธอล่วงล้ำ เขาอับอายจนแทบบ้า พยายามหลบสุดชีวิต แต่พื้นที่แค่นั้น หลบยังไงก็ไม่พ้น ทำได้แค่ปล่อยให้เธอพันเกี่ยว
ตามมาด้วยกระแสความอบอุ่นที่เหมือนปาฏิหาริย์ กำลังทำให้สมองที่ปวดร้าวของเขาสงบลง
เป็นไปได้ยังไง? เธอกำลังช่วยเขาจริง ๆ เหรอ?
เกล็ดสีเขียวที่เหลืออยู่นิดหน่อยก็ค่อย ๆ หายไปจนหมด เผยให้เห็นลำคอที่ขาวผ่องและกระดูกไหปลาร้าที่เย้ายวน