มองดูน้องสาวที่แม้แต่ในความฝันยังโหยหาโอบกอดของตัวเอง เซินซู่สีหน้าในดวงตาอ่อนโยนลงเล็กน้อย
เขารู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ยังไงเขาก็ไม่ควรบดขยี้คริสตัลแกนพลังของน้องสาว แต่ผลที่ตามมามันเกิดขึ้นแล้ว ถ้าเธอเหมือนแต่ก่อนยอมส่งมอบคริสตัลแกนพลังให้อย่างว่าง่าย เขาคงไม่ทำกับเธอแบบนี้
ช่างเถอะ ยังไงก็คือน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง
ถึงจะไม่มีพลังพิเศษ เขาก็สามารถปกป้องเธอได้ดี และแบบนี้เธอก็จะได้ไม่รังแกซูวานด้วยพลังพิเศษอีก
“พี่ซู่ คริสตัลแกนพลังของพี่หญิงซูถูกทำลายจริงเหรอ?”
เด็กหนุ่มหน้านิ่งรูปหน้ายิ้มผมทองวิ่งพรวดเข้ามาที่หน้าประตู เขากัดริมฝีปาก บนใบหน้ามีแววเจ็บปวดชัดเจน
โดยเฉพาะตอนที่มองเห็นร่างเล็กบอบบางนอนอยู่บนเตียง มองเห็นนางเบียดตัวเข้าหาพี่ซู่เหมือนสัตว์น้อย ๆ เพื่อแสวงหาความอบอุ่นปลอบโยน
และในตอนที่หลินหย่างเดินเข้ามา เซินซู่ก็วางคนลงบนเตียงแล้ว รอยอ่อนโยนบนใบหน้าจางลงเล็กน้อย กลายเป็นความห่างเหินและเงียบขรึม
“โดนทำลายแล้ว สมน้ำหน้า ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ไม่มีพลังพิเศษก็เหมือนแต่ก่อน นางยังเป็นน้องสาวฉัน ฉันจะปกป้องนางเหมือนเดิม”
สำหรับเซินซู่แล้ว ซูจะมีพลังพิเศษหรือไม่ก็เหมือนกัน
และที่สำคัญ ถ้าไม่มีพลังพิเศษ น้องสาวก็จะต้องพึ่งพาเขาพี่ชายคนนี้เท่านั้น
หลินหย่างฟังพี่ซู่พูดถึงเรื่องที่พี่หญิงซูถูกทำลายคริสตัลแกนพลัง ราวกับพูดถึงเรื่องง่าย ๆ เหมือนดื่มน้ำ แต่สำหรับพี่หญิงซูผู้หยิ่งทะนงขนาดนั้น การสูญเสียพลังพิเศษ ไร้ความสามารถในการปกป้องตัวเอง คงทรมานยิ่งกว่าตาย
พี่ซู่พูดออกมาได้สบายปากขนาดนี้ได้ยังไง
“แต่...” หลินหย่างยังอยากพูดต่อ แต่คนบนเตียงก็ส่งเสียงขยับตัวแล้ว
...
เซินหลิงซู่ถูกเสียงในหัวที่ดังจนแทบจะระเบิดรบกวนจนแทบบ้า เสียงหนึ่งดังบอกเธอว่า เธอคือนางร้ายผู้ชั่วร้ายในนิยายวันสิ้นโลกแนวทีมกอดรัก
คุณหนูผู้หยิ่งยะโสและชั่วร้าย กลายเป็นบันไดเหยียบของซูวาน
ทีมของเธอ พี่ชายของเธอ รูปลักษณ์ของเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างของเธอกลายเป็นของผู้หญิงคนนั้น
และความเย่อหยิ่งทั้งร่างของเธอ ถูกเหล่าคนคุ้มกันของซูวานบดขยี้จนแหลกละเอียด
สิ่งที่เธอรับไม่ได้ที่สุดก็คือ พี่ชายของเธอกลายเป็นหนึ่งในคณะพระเอกของซูวานด้วย
ในใจเซินหลิงซู่ยังมีความหวังริบหรี่ว่า พี่ชายถูกบงการด้วยเนื้อเรื่อง ไม่ได้ไม่ต้องการเธอจริง ๆ
แต่เสียงอีกหนึ่งก็ดังเตือนเธอ ต่อให้เป็นการบาดเจ็บที่ถูกบงการด้วยเนื้อเรื่อง มันก็ไม่ใช่การบาดเจ็บอีกต่อไปแล้วหรือ?
เธอเจ็บปวดขนาดนี้ ยังจะต้องการพี่ชายคนนี้อีกหรือ?
ความรู้สึกที่ถูกพลังจิตบดขยี้คริสตัลแกนพลัง มันทรมานยิ่งกว่าความตาย เธอไม่กลัวหรือ?
เสียงอีกหนึ่งดังขึ้นในหัวของเธอ ต่างจากเสียงแรกที่ไร้ซึ่งอุณหภูมิ เป็นเสียงกระแสไฟฟ้าเย็นชืดกลไก
เสียงนี้ร่าเริงและมีชีวิตชีวากว่า
[อยากต่อต้านไหม อยากเป็นจอมวายร้ายที่แข็งแกร่งที่สุดไหม? อยากเป็น protagonista ด้วยตัวเองไหม? อยากควบคุมชะตากรรมของตัวเองไหม?]
[อยากไหม?]
[ฉันคือระบบพันธมิตรจอมวายร้าย รับรู้ถึงความไม่ยอมแพ้อย่างรุนแรงของโฮสต์ได้แล้ว ขอถามว่าต้องการผูกพันหรือไม่]
[โฮสต์ในเนื้อเรื่องเดิมจะตายในอีก 7 วัน เข้าสู่การนับถอยหลัง 7 วันก่อนตายแล้ว]
“ช่วยจัดการไอ้สาวน้อยซูวานนั่นให้หน่อยได้ไหม?”
[ไม่ได้]
“งั้นช่วยฟื้นฟูคริสตัลแกนพลังให้ฉันได้ไหม?”
[ไม่ได้]
“แล้วแกมีประโยชน์อะไรวะ?”
[ฉันสามารถทำให้เธอมีความงดงามไร้เทียมทานบนโลกนี้ได้]
“ไปให้พ้น มีประโยชน์อะไร รีบไปให้พ้นเลย”
ใบหน้าสวยงาม เดิมทีเธอก็มีอยู่แล้ว ช่วงต้นยุควันสิ้นโลก ตอนที่เธอแบกใบหน้านั้นไว้ พี่ชายต้องปกป้องเธอจนเกือบถูกทุบตาย
เธอกลัวความเจ็บปวดมาก ยังทำลายใบหน้าของตัวเองด้วยซ้ำ ตอนนั้นพี่ชายร้องไห้กอดเธอไว้: “ทำไมเธอถึงโง่ขนาดนั้น”
“เพราะฉันไม่อยากเป็นภาระของพี่ชาย ฉันก็อยากปกป้องพี่ชายเหมือนกันนะ”
ดังนั้นเธอจึงสุดชีวิตฆ่าซอมบี้ ก็แค่อยากแข็งแกร่งขึ้นมาปกป้องพี่ชาย
สิ่งที่เธอต้องการคือพลังอันแข็งแกร่ง
เซินหลิงซู่ได้กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนเฉียว หลอดไฟแสงขาวเหนือหัวเสียบแทงเข้าตาจนเจ็บ
ในอกว่างเปล่า ราวกับขาดอะไรบางอย่างไป เธอคิดว่าการถูกทำลายคริสตัลแกนพลังเป็นเพียงฝันร้าย พี่ชายคงไม่ใจร้ายกับเธอขนาดนั้นจริง ๆ
ความจริงมักจะโหดร้ายเกินไปเสมอ
“ตื่นแล้ว? ตื่นแล้วก็กินข้าวหน่อย” เซินซู่ยกโจ๊กมาวางตรงหน้าเซินหลิงซู่ รอให้เธอมารับไปกิน
เซินหลิงซู่มองโจ๊กที่เขายกมา นิ่งไปครู่หนึ่ง
จู่ ๆ ก็นึกถึงครั้งนั้นที่เธอกับซูวานบาดเจ็บพร้อมกัน ได้รับบาดแผลเล็กน้อย ทีมของเธอล้อมรอบซูวานถามไถ่ทุกข์สุขอยู่อย่างเอาใจใส่ พี่ชายของเธอป้อนโจ๊กซูวานอย่างอ่อนโยน
ส่วนเธอในห้องพักคนไข้เดียวกันตัวเต็มไปด้วยบาดแผล ถูกพันตัวมัมมี่ ฝั่งเธอว่างเปล่า ราวกับห้องพักคนไข้ห้องเดียวกันถูกแบ่งออกเป็นสองโลก
ตอนนี้พี่ชายอยู่ข้าง ๆ เธอ แต่มันหนาวเย็นยิ่งกว่าตอนนั้นเสียอีก
“พี่ชาย พี่ชายแกทำลายคริสตัลแกนพลังฉันได้ลงคอ ทำให้ฉันกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ ทำไมไม่ฆ่าฉันตรง ๆ เลยละ?”
เซินหลิงซู่พึมพัมออกมา ยังไม่ทันให้เซินซู่ตอบก็พูดกับตัวเองต่อไปว่า:
“ก็ใช่ เมื่อเทียบกับการฆ่าฉันแล้ว แบบนี้ทำให้ฉันทรมานกว่า และทำให้พี่ชายเอาใจซูวานได้มากกว่าด้วยสินะ”
นางยิ้ม ใบหน้าซีดเซียวขนาดนั้น ขาวจนเกือบโปร่งใส ราวกับวินาทีถัดไปจะหายไป
มือของเซินซู่วางลงบนแก้มข้างที่มีแผลเป็นของนาง แววตาปรากฏความเจ็บปวดลึก ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ถูกเขากลืนหายไปอย่างรวดเร็ว:
“ซูซู พี่ชายไม่ได้ตั้งใจ ยกโทษให้พี่ชายได้ไหม?”
“อะไรนะ พี่เซินเป็นคนทำลายคริสตัลแกนพลังของพี่หญิงซูเองเหรอ?” หลินหย่างแทบไม่เชื่อสายตา เดิมทีเขาคิดว่าพี่หญิงซูทำกับตัวเอง แต่ไม่คิดว่าพี่เซินจะเป็นคนทำลายพี่หญิงซู พี่เซินนี่บ้าไปแล้วหรือเปล่า?
“ออกไป!” น้ำเสียงของเซินซู่เย็นเยียบลงทันใด
หลินหย่างชะงักอยู่กับที่ทันที เขารู้ว่าพี่เซินเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของพี่หญิงซู พี่หญิงซูเองยังไม่พูดอะไร เขาก็ยิ่งไม่มีสิทธิ์ไปโทษพี่เซิน แต่ที่พี่เซินทำมันก็เกินไปจริง ๆ นะ
“คนที่ควรออกไปคือพี่ชายต่างหาก” เซินหลิงซู่เงยหน้ามองสบตาดำสนิทเข้มข้นของเซินซู่ ไม่ถอยแม้แต่น้อย
“พี่ชายว่าจริงไหม?”
เซินซู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย วางโจ๊กในมือลง ผลักแว่นตาขึ้น:
“ซูซู ดูเหมือนเธอควรจะใจเย็นลงสักหน่อย ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไง เธอก็คือน้องสาวของพี่ชาย การกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร พี่ชายตอนนี้ปกป้องเธอได้”
ประตูปิดลง อากาศเงียบงันจนหายใจไม่ออก
หลินหย่างรออยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ทนไม่ไหวเดินไปนั่งข้าง ๆ เซินหลิงซู่ ยกชามโจ๊กนั้นขึ้น อยากจะป้อนนาง
“พี่หญิง กินหน่อยนิดหนึ่งเถอะ ฉันว่าพี่เซินคงไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ หรอก”
คำพูดนี้แม้แต่ตัวเขาเองยังพูดอย่างไม่มั่นใจ สายตาหลบเลี่ยงไปมา
“ไม่ต้องมาเสแสร้งแสดงความหวังดี กับแกก็ไม่ได้ต่างอะไรกับเขา” เซินหลิงซู่มองท่าทางระมัดระวังตอนที่เขายกโจ๊กขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขันและยิ่งเกลียดชัง
นางขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย จ้องมองรูม่านตาสีใสสะอาดของเขาโดยตรง น้ำเสียงแฝงไปด้วยการหยอกล้ออันชั่วร้าย:
“หยางหยาง ทำไมแกเก่งนักในการแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์? ที่ฉันกลายเป็นแบบนี้ก็เพราะแกไม่ใช่เหรอ? แกเป็นคนบอกตำแหน่งของฉันกับเรื่องคริสตัลแกนพลังสายลมที่ฉันได้มาให้พวกเขาไม่ใช่หรือ?”
“หยางหยาง เรารู้จักกันมากี่ปี สิบกว่าปีแห่งความผูกพันเพื่อนเล่นสมัยเด็ก สู้ซูวานได้แค่ไม่กี่เดือนงั้นเหรอ?”
“บอกฉันมา! บอกฉันมาสิ! ทำไมแกถึงทรยศฉัน?”
หลินหย่างตื่นตระหนกจนหัวใจแทบหยุด เขาส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายสั่นเทาตามไปด้วย โจ๊กในมือร่วงหล่นทะลักกระจายเต็มพื้น
“ไม่มี ฉันไม่ได้มี ฉันไม่ได้อยากทำร้ายพี่หญิง!”
“แค่พี่หญิงซูวานต้องการคริสตัลแกนพลังมากเกินไป ฉันแค่อยากให้ทุกคนเป็นอย่างดีเท่านั้น”