“เซินหลิงซู่ ส่งคริสตัลพลังสายลมขั้นห้าให้ซูวาน”
เซินหลิงซู่เช็ดเลือดที่มุมปาก: “ทำไมล่ะ ฉันได้มันมาจากความสามารถของฉันเอง ทำไมต้องยกให้เธอ?”
คนตรงหน้าคือคู่หมั้นของเธอ ลี่หมิงเจวี๋ย สีหน้าเย็นชา น้ำเสียงแน่วแน่: “ก็เพราะฉันเป็นหัวหน้าทีม ของที่ได้มาทั้งหมดต้องรวมแล้วให้ฉันเป็นคนจัดสรร”
“ฉี่! หน้านายใหญ่ไปแล้ว ทำไมไม่เอาของนายเองล่ะ!”
“เดือนนี้ นายจัดสรรให้ฉันแต่คริสตัลขั้นหนึ่งขั้นสอง ฉันติดอยู่ที่ขั้นห้ามาเกือบสามเดือนแล้ว ลี่หมิงเจวี๋ย นายเป็นคู่หมั้นของฉัน เอาของที่ควรเป็นของฉันไปวิ่งเต้นเอาใจนังบ้านั่น!”
เซินหลิงซู่เต็มไปด้วยบาดแผล มือเปื้อนเลือดกำคริสตัลพลังสายลมไว้แน่น ดวงตาสีดำสนิท ขอบตาแดงก่ำ จ้องลี่หมิงเจวี๋ยราวกับสัตว์น้อยที่อดทนปกป้องอาหารของตัวเอง
เพื่อจัดการซอมบี้ขั้นห้านั่น เธอเกือบเอาชีวิตไม่รอด แล้วคู่หมั้นที่ไร้ความสามารถคนนี้ กลับให้เธอมอบคริสตัลให้ เอาไปเอาใจนังคนนั้น
คู่หมั้นไร้ค่า ไอ้ขยะไร้ประโยชน์!
“ซูซู อย่าดื้อสิ แค่คริสตัลขั้นห้าก้อนเดียวเอง ยกให้เธอไปเถอะ เดี๋ยวพี่จะหาของที่ดีกว่าให้เอง”
ชายอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ เลื่อนแว่น มองเธออย่างอ่อนโยน
นี่คือพี่ชายของเธอ พี่ชายที่สนิทที่สุดในโลก
“คนโกหก พี่เป็นคนโกหก คราวก่อนก็พูดแบบนี้ คราวก่อนกว่านั้นก็พูดแบบนี้ แต่ทุกครั้งฉันเป็นคนออกหน้า พี่ไม่เคยให้อะไรฉันเลย พี่ไม่ใช่พี่ของฉันอีกต่อไปแล้ว เป็นพี่ของคนอื่นไปแล้ว”
เซินหลิงซู่ส่ายหน้า หลังแข็งทื่อ เตรียมป้องกันตัวถอยหลัง
“พี่ตอนนี้เอาแต่ให้ฉันยอม แต่พี่แต่ก่อนพูดว่าอะไรก็เป็นของฉัน อยากได้อะไรก็ให้ฉันทั้งหมด”
เธอไม่ใช่คนโง่ หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ยอมแล้วยอมอีก แล้วจะให้ยอมไปจนถึงเมื่อไหร่
เธอไม่เข้าใจ ชัด ๆ ว่าพี่รักเธอที่สุด แต่ตั้งแต่ซูวานเข้ามา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เธอไม่สนใจหรอกว่าคู่หมั้นจะชอบใคร นั่นเป็นพี่เลือกให้ เธอถึงได้อยากได้
เห็นน้ำตาที่ท่วมในดวงตาเซินหลิงซู่ หัวใจเซินซู่หดรัดลงครู่หนึ่ง แต่ไม่นานรอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ยิ่งลึกและอ่อนโยนมากขึ้น:
“ซูซูดี ๆ มาสิ ให้พี่กอดหน่อย”
เซินหลิงซู่เดินไปข้างหน้าสองก้าวโดยไม่ทันคิด แล้วก็หยุดชะงักกะทันหัน
ทุกครั้งที่เซินซู่แสดงความอ่อนโยนแบบนี้เพื่อเอาใจเธอ เธอจะพุ่งเข้าไปหาโดยไม่ลังเล มอบทุกสิ่งที่พี่ต้องการให้โดยไม่คิด
ไม่ว่าจะเป็นคริสตัล อาหาร หรืออาวุธ
ผลคือสิ่งของของเธอน้อยลงเรื่อย ๆ น้อยจนน่าสงสาร กระเป๋าเดินทางใบเดียวก็ยังไม่เต็ม
เธอถอยหลังด้วยความหวาดกลัว:
“พี่...พี่อยากกอดฉันจริง ๆ หรืออยากได้คริสตัลในมือฉัน?”
ก่อนหน้านี้เซินหลิงซู่ทำได้แค่เดินไปข้างหน้า เพราะข้างหน้ามีพี่ของเธอ เธออยากปกป้องพี่แบบที่พี่เคยปกป้องเธอ
ตอนนี้เธอเรียนรู้ที่จะถอยหลังแล้ว เพราะข้างหน้าคือพี่ของเธอ คนที่เธอโดนหลอกจนกลัวไปแล้ว
ได้ยินคำพูดนั้น รอยยิ้มที่มุมปากเซินซู่จางลง ท่าทางเย็นชาลงทันที: “ซูซูไม่อยากเชื่อฟังพี่แล้วหรือ? เด็กที่ไม่เชื่อฟังพี่ ไม่ใช่เด็กดี”
“เป็นพี่ต่างหากที่ไม่ฟังฉัน หัวใจฉันจะเจ็บตายอยู่แล้ว พี่กลับไม่ได้ยิน” เสียงเซินหลิงซู่แหบพร่าด้วยความสะอื้น เหมือนมีตะกั่วอุดอยู่ในลำคอ
เธออยากบอกว่าเธออึดอัดใจ จะอึดอัด จะอึดอัดเหลือเกิน
มีแค่คำเดียวเท่านั้น เพราะความอึดอัดที่ได้รับมันมากเกินไป ทุกครั้งที่นับ ทุกครั้งที่นึกถึง ก็เหมือนมีมีดมากรีดที่หัวใจ
“ซูซู เธออึดอัดอะไรกัน เธอมีสิทธิ์อะไรมาอึดอัด? ตอนที่ว่านวานถูกเธอผลักจนเกือบโดนซอมบี้กัด เธอยังไม่รู้สึกอึดอัดเลยหรือไง?”
สายตาเซินซู่ที่มองเธอเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย เหมือนมองเด็กดื้อ
“นี่คือสิ่งที่เธอควรชดใช้ให้ว่านวาน แค่คริสตัลขั้นห้าก้อนเดียวเอง ไม่ได้จะเอาชีวิตเธอสักหน่อย”
“ให้ซอมบี้กินมันก็สมควรแล้ว ทั้งโง่ทั้งซุ่มซ่าม! ฉันบอกกี่รอบแล้ว ฉันไม่ได้ผลักเธอ เธอลื่นล้มเองต่างหาก ไอ้คนโง่เง่าเดินยังเดินไม่มั่นคง จะมาโทษฉันได้ยังไง”
เซินหลิงซู่สงสัยว่าพี่ชายของเธอสมองเต็มไปด้วยข้าวต้มหรือเปล่า ซูวานพูดอะไรเขาก็เชื่อหมด
ถ้ารู้ตั้งแต่แรกแบบนี้ ตอนนั้นเธอควรผลักซูวานลงไปจริง ๆ ให้ซูวานตกเป็นอาหารซอมบี้ตายไปซะ
“พอแล้ว เซินหลิงซู่ ฉันไม่คิดว่าเธอจะกลายเป็นคนใจร้ายได้ขนาดนี้”
แววตาลี่หมิงเจวี๋ยยิ่งคมเข้มขึ้น เขาคิดว่าเซินหลิงซู่ถูกตามใจจนเสียคน ในฐานะคู่หมั้นของเธอ เขาควรจะอบรมสั่งสอนเธอบ้าง “เอาล่ะ เธอยกคริสตัลเม็ดนี้ให้ซูวาน แล้วซูวานจะไม่เอาเรื่องนั้นมาคิดกับเธอ”
“นี่เป็นโอกาสให้เธอได้ใช้ความดีกลบความผิด อย่าทำให้ความหวังดีของซูวานต้องเสียไป”
โอกาสใช้ความดีกลบความผิดงั้นเหรอ เซินหลิงซู่เงยหน้าหัวเราะ น้ำตาหลั่งรินออกมา
“ไปให้พ้นกับโอกาสใช้ความดีกลบความผิดของนาย ของของฉัน ต่อให้เอาไปโยนให้หมา ฉันก็จะไม่ให้ไอ้นังนั่น!”
คนทั้งสองได้ยินคำพูดเธอสีหน้าเปลี่ยนไป ยังไม่ทันขัดขวาง ก็ได้ยินเสียงคริสตัลแตกดังกรอบแกรบ
“เซินหลิงซู่ เธอบ้าหรือไง?”
แสงสีทองเฉือนผ่านข้อมือเซินหลิงซู่ เธอเจ็บจนต้องคลายมือ เลือดหยดลงจากข้อมือ
ลี่หมิงเจวี๋ยสีหน้าหมองคล้ำมองคริสตัลพลังสายลมที่กลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว แววตาแทบไม่เชื่อ
ไม่คิดว่าเธอจะทำลายมันได้ขนาดนี้ ต่อให้ทำลาย ก็ไม่ยอมให้ซูวาน
อีกฝั่งเซินซู่แววตาก็เย็นชาลงทันที หลิงซู่ดื้อรั้นเกินไป ขาดการอบรม เป็นเพราะเขาปล่อยตามใจเธอมากเกินไป ถึงทำให้เธอกล้าทำอะไรตามอำเภอใจได้ขนาดนี้
“ซูซู เธอทำให้พี่ผิดหวังจริง ๆ...”
เสียงเซินซู่เพิ่งจบลง พลังจิตมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่เซินหลิงซู่ ครอบงำเธอไว้ ราวกับจะบดขยี้เครื่องในของเธอให้แหลกเป็นชิ้น ๆ
เซินหลิงซู่กัดฟันแน่นไม่ให้ตัวเองร้องออกมา จากนั้นก็ได้ยินเสียงคริสตัลในร่างแตกสลาย
ความเจ็บปวดมหาศาลถาโถมเข้าท่วมหัวใจเธอเหมือนสายน้ำ
เจ็บ...
เจ็บเหลือเกิน...
พี่ชายของเธอ เปลี่ยนเธอให้กลายเป็นคนไร้ค่า หญิงสาวในยุคสิ้นโลก เมื่อไร้พลัง ก็จะกลายเป็นแกะอ้วนที่รอวันถูกเชือด
พี่ชายไม่รู้หรือว่าพลังพิเศษสำคัญต่อเธอแค่ไหน แต่ตอนนี้กลับทำลายคริสตัลของเธอด้วยมือของตัวเอง
ทำไม?
ทำไม?!!
สิ่งที่เธอจับได้เป็นอย่างแรกตอนเกิดคือมือของพี่ และคำแรกที่เธอพูดได้ก็คือเรียกพี่ พ่อแม่ตายไปแล้ว พี่คือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ
น้ำตาร้อนผ่าวไหลจากหางตา เธอคิดว่า ถ้านี่คือสิ่งที่พี่ต้องการ งั้นก็ให้เธอตายแบบนี้เถอะ
แต่ในใจกลับมีแรงไม่ยอมแพ้พวยพุ่งขึ้นมา
ทำไมต้องให้เธอตายแบบนี้ ทำไมคนที่รังแกเธอต้องอยู่อย่างสุขสบาย ทำไม?
จากนั้นเสียงกลไกเย็นชาที่ปราศจากอารมณ์ก็ดังขึ้นในหัว:
[ก็เพราะเธอเป็นนางร้ายผู้ชั่วร้าย เธอควรตายแบบนี้]
[หน้าตา พลังพิเศษ คู่หมั้น พี่ชาย เพื่อนร่วมทีม ทุกสิ่งที่เธอภาคภูมิใจ ฉันจะยึดมันมาทีละอย่าง]
ไปให้พ้นกับนางร้ายผู้ชั่วร้าย เซินหลิงซู่ฝืนลืมตาขึ้น อยากจะด่า แต่กลับเห็นเซินซู่ยื่นมือมาทางเธอ เหมือนจะเข้ามากอด
ก่อนจะสลบ เธอคิดว่า คงเป็นเพราะเธอเพ่งมองผิดไปเองแหละ พี่ชายจะยังกอดเธอได้ยังไง?