ระบบส่งเสียงร้องแหลมบาดหู
【โฮสต์ คุณกำลังทำอะไรน่ะ!】
“ทักทายไง? ฉันดูเป็นมิตรดีใช่ไหม” เซินหลิงซู่พูดอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นก็เปิดแผงข้อมูล หยิบยาผู้เสริมพลังของตัวเองออกมาแกว่งใต้แสงไฟ ของเหลวที่ไหลวนสะท้อนประกายวาววับ ดูลึกลับและชวนดึงดูดอย่างยิ่ง
【……】 มีใครเขาทักทายกันแบบนี้ด้วยเหรอ? นั่นหัวหน้าทีมฝ่ายอธรรมนะ! โฮสต์เปิดฉากมาก็ถามอายุอีกฝ่ายเลยเหรอ? กล้าหาญเกินไปแล้วมั้ง?
ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวจริง ๆ
สมองกลส่งเสียงเตือนขึ้น เซินหลิงซู่เหลือบมอง ก็เห็นว่าอีกฝ่ายตอบกลับมาแค่ตัวเดียว ไม่สิ แทบจะนับว่าเป็นตัวอักษรไม่ได้ด้วยซ้ำ
【ถาน: ?】
--
ยามค่ำคืน รถบ้านออฟโรดขนาดหนักที่ผ่านการดัดแปลงครั้งใหญ่รอบด้านซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังรกร้าง
ตัวรถสีดำสนิทแทบกลืนเป็นเนื้อเดียวกับราตรี ผิวด้านดูสุขุมเรียบง่าย ไม่โอ้อวด
ขณะนั้น ในความมืดสลัวภายในรถ แสงสายหนึ่งตกกระทบใบหน้าที่มีเครื่องหน้าคมลึกเฉียบคม เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง ไร้ซึ่งไออุ่นแม้แต่น้อย
มือของเขาสวมถุงมือหนังแนบกระชับ ปลายนิ้วกดลบเพื่อนในสมองกลซ้ำแล้วซ้ำเล่า แรงกดหนักขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากกดไป 45 ครั้งแล้วยังไม่เป็นผล คิ้วที่ขมวดแน่นอยู่แล้วก็ยิ่งขมวดมุ่นกว่าเดิม
ในที่สุดเขาก็เลิกดิ้นรน แล้วตอบกลับอีกฝ่ายไปหนึ่งตัวอักษร: ?
มุมปากเม้มแน่นจนตึง
ทุกคนในรถต่างนอนหลับไม่สนิท
“หัวหน้าเป็นอะไรไปน่ะ? กำลังเล่นเกมสั้น ๆ อยู่หรือไง?”
“นายไม่รู้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ดูท่าจะเล่นจนหัวร้อนแล้วนะ”
สองคนที่ก่อนหน้านี้นอนหันหลังชนกันหันมาคุยกัน พวกเขารู้สึกว่าพฤติกรรมของหัวหน้าช่างประหลาดเหลือเกิน การบอกว่าเขากำลังเล่นเกมสั้น ๆ นับว่าเป็นคำพูดล้อเล่นที่เกินจริงที่สุดแล้ว