"ไป่จิ้นเฉิน นายอยากทำอะไร? อย่าบอกนะว่าคิดว่าตัวเองกำลังช่วยหญิงสาวให้รอดพ้นภัย ฮะ ฟังฉันพูดแบบนี้แล้ว ฉันก็ไม่ถือว่าสวยด้วยซ้ำ"
ได้ยินน้ำเสียงประชดประชันตัวเองของเธอ ไป่จิ้นเฉินรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่หัวใจ เจ็บเล็กน้อยแต่ยาวนาน จนปลายนิ้วของเขาเริ่มชาและปวดร้าว
เขารู้สึกว่าตอนนี้เธอเหมือนเม่นที่ห่อหุ้มตัวเองไว้ ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้แม้แต่น้อย
แต่เขาไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอ เขาจะยอมทำร้ายเธอได้อย่างไร
"รอฉันก่อน" ได้ยินคำพูดประชดประชันของเธอ ไป่จิ้นเฉินก็ไม่ได้โกรธอะไร กวาดตามองของกินและของใช้ประจำวันบนพื้น แล้วก็เดินไปหยิบของที่ชั้นวางอีกครั้ง
พอถือของออกมา ก็เห็นเซินหลิงซู่เดินเร็ว ๆ ออกไปแล้ว เขารีบจ่ายเงินแล้วเดินตามออกไปอย่างรวดเร็ว
เซินหลิงซู่เดินได้ไม่นานก็โดนตามทัน พอตามทันเธอ ไป่จิ้นเฉินถึงได้ชะลอฝีเท้าลง:
"เธอมีแผนอะไรต่อไป?"
น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ราวกับว่าพวกเขายังเป็นคู่หูดาวคู่ที่ใคร ๆ ก็อิจฉาและเข้าขากันอย่างที่สุดเหมือนเมื่อก่อน
เซินหลิงซู่ไม่ค่อยเข้าใจนัก หลังจากที่เขาทรยศเธอแล้ว เขาทำใจสบาย ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง
เธอหันไปยิ้มให้ไป่จิ้นเฉิน: "ไป่จิ้นเฉิน นายดูฉันเหมือนคนโง่ไหม?"
"ใครกล้าพูดว่าเธอโง่ ฉันจะจัดการให้เอง" ไป่จิ้นเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้ากลับจริงจังมาก
ใบหน้าของเขาค่อนข้างอ่อนโยนและสะอาด ผมสีแดงไม่ได้ทำให้ดูฉูดฉาด แต่กลับทำให้ใบหน้าที่อ่อนโยนของเขาดูเฉียบคมขึ้น และเพิ่มความมีอำนาจขึ้นมา
เซินหลิงซู่อดไม่ได้ที่จะกุมท้องหัวเราะ หัวเราะจนน้ำตาไหล เธอพบว่าไป่จิ้นเฉินในบางเวลาก็ยังไร้เดียงสามาก