บทที่ 176 ไอ้ทึ่มตัวโต
ตอนหนีออกจากโรงเรียนประถมหรงเฉิงแห่งที่สอง รถของเถี่ยซือมีคนอยู่มากที่สุด
ทุกคนในขบวนรถรู้ว่าเจ้าตัวโตทึ่มคนนี้จิตใจดี และปฏิบัติต่อคนธรรมดาได้ดีที่สุด
การติดตามเขาไปมีโอกาสรอดมากที่สุด
ส่วนการติดตามเฉินเหยี่ย แทบไม่มีโอกาสรอดเลย
ใครไม่ใช่คนโง่ก็รู้ว่าควรเลือกทางไหน
เถี่ยซือไม่ทำให้ความหวังของผู้รอดชีวิตจำนวนมากต้องผิดหวัง หลังหนีออกจากโรงเรียนประถมที่สองมา เจ้าทึ่มคนนี้ก็ไม่เคยขึ้นรถอีกเลย
เพราะผู้รอดชีวิตบนรถมีจำนวนมากเกินไป
เจ้าตัวโตอย่างเขาจึงไม่มีทางขึ้นไปได้
เถี่ยซือเลยตัดสินใจไม่ขึ้นรถไปเสียเลย ด้วยสภาพร่างกายของเขา ต่อให้วิ่งตามรถไปสิบวันสิบคืนก็ยังไม่มีปัญหา
ทันทีที่ออกจากโรงเรียนประถมที่สอง รถคันนี้ก็ตกเป็นเป้าของสิ่งเหนือธรรมชาตินับไม่ถ้วน
เถี่ยซือชกทีละหมัด ฝ่าวงล้อมของผู้คลานนับไม่ถ้วนออกมาได้อย่างเลือดตาแทบกระเด็น มีผู้รอดชีวิตเพียง 2 คนที่ถูกผู้คลานลากลงจากรถ
อัตราการเสียชีวิตแบบนี้ทำให้เฉินเหยี่ยละอายใจแทบแทรกแผ่นดินหนี
ศีรษะทั้งสองของเถี่ยซือไม่ใช่มีไว้ประดับ ผู้คลานตัวไหนคิดลอบโจมตี สุดท้ายก็ถูกหมัดเหล็กซัดจนแหลกละเอียด
ศีรษะสองหัวกับดวงตาสี่ข้างทำให้เขาตรวจตราได้รอบทิศตลอดเวลา
แทบไม่มีทางลอบโจมตีเขาได้
แน่นอนว่าเถี่ยซือไม่ได้ไร้บาดแผลเลย
ทั้งแขน ขา หลัง กระทั่งศีรษะ ล้วนมีบาดแผลหนักเบาแตกต่างกันไป
เลือดที่เพิ่งไหลออกจากแผลก็จับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งทันที
โชคดีที่ไม่มีแผลถึงตาย
หากบาดแผลระดับนี้เกิดกับคนธรรมดา เกรงว่าคงเจียนตายไปครึ่งหนึ่งแล้ว
แต่เถี่ยซือกลับแทบไม่รู้สึกอะไร
ลำดับขั้นไททันระดับ 2 ยักษ์สองเศียรเดินบนเส้นทางที่ใช้พลังล้วนบดขยี้ทุกสิ่ง ความสามารถจึงมีน้อยจนน่าสงสาร นอกเหนือจากร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้น
มีเพียงเกราะเนื้อและเลือดอย่างเดียวที่พอจะใช้งานได้
ดังนั้นเถี่ยซือซึ่งอยู่ในลำดับขั้น 2 จึงมีทั้งพละกำลังและความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างมาก
แม้แต่พลังป้องกันของผิวหนังก็เพิ่มขึ้นจนน่าตกตะลึง
การโจมตีธรรมดาแทบทำอะไรเขาไม่ได้
พวกผู้คลานพุ่งเข้ามากัดแขนเถี่ยซือ ราวกับกำลังกัดเหล็ก ได้แต่ทิ้งรอยฟันตื้น ๆ ไว้เท่านั้น