บทที่ 175 กิโลเมตรสุดท้าย
เฉินเหยี่ยรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้น่าสนใจมาก
ตอนเพิ่งได้พบเฉินเหยี่ย เธอดูราวกับเป็นผู้นำของฐานผู้รอดชีวิตแห่งนี้ แม้จะดูเป็นมิตร แต่ก็มักวางท่าราวกับเป็นผู้มีอำนาจ
ผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ก็ปฏิบัติต่อเธอด้วยความเคารพอย่างสูง
ต่อมาเมื่อเฉินเหยี่ยแสดงพลังและความโหดเหี้ยมให้เห็น เด็กสาวก็เริ่มทำท่าน่าสงสาร ถึงกับพยายามปลุกจิตสำนึกที่เหลืออยู่น้อยนิดของเฉินเหยี่ย หวังจะเอาชีวิตรอดไปให้ได้
มาถึงตอนนี้ เด็กสาวดูเหมือนจะสงบลงและยอมแพ้แล้ว
เธอแสดงท่าทีปล่อยวางอย่างยิ่ง ราวกับเผชิญหน้ากับทุกสิ่งได้อย่างสงบ ไม่หวาดกลัวความตายเลยแม้แต่น้อย
ต้องบอกว่าชีวิตของเด็กสาวคนนี้มีเรื่องให้แสดงอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
ไม่แปลกที่ก่อนหน้านี้เธอจะได้เป็นหัวหน้ากลุ่มเล็ก ๆ นั่น
เฉินเหยี่ยไม่ได้ตอบคำถามของเด็กสาว
เด็กสาวเริ่มพูดจ้อไม่หยุด น้ำเสียงฟังดูคล้ายคนประสาทเสีย
“ก่อนจะเจอคุณ ฉันคิดว่าผู้เหนือมนุษย์ทุกคนเป็นเหมือนเซี่ยป๋อ!”
“ทั้งที่มีพลังแข็งแกร่งแท้ ๆ สุดท้ายกลับถูกพวกคนธรรมดาอย่างพวกเราเอาชนะได้ง่าย ๆ!”
“เซี่ยป๋อเป็นคนดี ถ้าไม่มีเขา ฉันคงตายไปนานแล้ว!”
“เช้าวันนั้นฉันไม่ได้กินอะไรมาสามวันแล้ว หิวจนไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว เซี่ยป๋อยกขนมปังชิ้นสุดท้ายของเขาให้ฉัน!”
“ทั้งที่เขาเองก็ไม่ได้กินอะไรมาสามวันเหมือนกัน”
“ถ้าเป็นก่อนวันสิ้นโลก ฉันคงแต่งงานกับเขาไปแล้ว!”
“แต่ก็น่าเสียดาย... เขาใจดีเกินไป!”
“คนที่เขาช่วยชีวิตไว้มีอย่างน้อยสิบกว่าคน”
“พวกเราค้นหาทุกที่รอบ ๆ ที่พอจะมีเสบียงได้หมดแล้ว แต่เสบียงก็ยังไม่พอ!”
“ตอนเซี่ยป๋อบอกว่าหนึ่งวันกินได้แค่มื้อเดียว หลายคนไม่พอใจ แต่ทุกคนก็เข้าใจว่าเสบียงไม่พอแล้ว”
“แต่ถึงอย่างนั้น พอมีคนยุยง คนพวกนี้ก็เลือดขึ้นหน้ากันหมด”
“คนพวกนั้นบุกเข้าไปในห้องของเซี่ยป๋อ แล้วทุบตีเขาจนตายในห้องนั้น”