บทที่ 177 ผลของการเป็นคนดีสักครั้ง
เฉินเหยี่ยไม่คิดว่าตอนเจอเถี่ยซือ ภาพตรงหน้าจะเป็นแบบนี้
เถี่ยซือยืนขวางผู้หญิงคนหนึ่งไว้ ส่วนเบื้องหน้ามีเงาร่างบิดเบี้ยวพร่าเลือนอยู่เต็มไปหมด
เงาร่างแต่ละร่างดูไม่ใช่พวกที่รับมือได้ง่าย ๆ แรงกดดันมหาศาลถาโถมใส่เฉินเหยี่ย จนขนบนหลังมือชันตั้งขึ้นหมดแล้ว
พวกนี้คงเป็นทาสหมอกที่ผู้หญิงคนนั้นพูดถึงก่อนหน้านี้สินะ?
สิ่งเหนือธรรมชาติตามกฎ?
ให้ตายสิ...
ระวังไปสารพัด แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอที่นี่
สภาพของเถี่ยซือก็ไม่ค่อยดีนัก แขนขาดไปข้างหนึ่งไม่พอ แม้แต่หัวของขุนสิงโตก็หายไปครึ่งหนึ่ง ตอนนี้ยังหลับไม่รู้เรื่องอยู่ด้วย
บนตัวเถี่ยซือยังมีบาดแผลเล็กใหญ่เต็มไปหมด
บางแผลใกล้จะหายสนิทแล้ว ส่วนบางแผลกลับดูเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นใหม่ ๆ
ปฏิกิริยาแรกของเฉินเหยี่ยคือ “หนี!”
ปฏิกิริยาที่สองคือรู้สึกว่าถูกไอ้ฉู่เช่อนี่หลอกเข้าให้แล้ว
ในฐานะผู้นำทาง ไม่มีทางที่ฉู่เช่อจะไม่รู้ว่ามีสิ่งเหนือธรรมชาติพวกนี้อยู่
แต่ก็ยังพาพวกเขามาที่นี่
ทำเอาเฉินเหยี่ยโมโหสุด ๆ!
นับครั้งนี้ด้วย ช่วงนี้เขาถูกไอ้เวรนี่หลอกไปแล้วสองครั้ง
ไม่เป็นไร ยังไงก็ต้องมีวันที่ได้เอาคืน
ความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเหยี่ยกับฉู่เช่อมีแต่จะผลัดกันกดอีกฝ่ายให้จมดิน
บางครั้งเฉินเหยี่ยก็เสียเปรียบ
บางครั้งหัวหน้าฉู่ก็เสียเปรียบ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะไปหาเรื่องฉู่เช่อ
เดี๋ยวก่อน ทำไมมีสิ่งเหนือธรรมชาติเยอะขนาดนี้ แต่ร่างกายฉันกลับไม่มีปฏิกิริยาเลย?
หรือว่านี่เป็นสิ่งเหนือธรรมชาติตามกฎ หรือเป็นเพียงลักษณะพิเศษของทาสหมอกกันแน่?
“ให้ตายสิ ไอ้โง่เอ๊ย แกบ้าไปแล้วหรือไง?”