บทที่ 174 วันสิ้นโลกให้เวลาแค่สามนาที
หัวงูขนาดมหึมาเต็มกรอบสายตาของเฉินเหยี่ย นอกจากหัวงูน่าสะพรึงกลัวตรงหน้าแล้ว ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก
กิ่งหลิวพันแขนเฉินเหยี่ยไว้แน่น
ควันหนาทึบพวยพุ่งออกจากจมูกและปากของเฉินเหยี่ย รูม่านตาสีแดงของดวงตาโลหิตข้างซ้ายมีอักขระหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เพราะฝืนเร่งพลังของดวงตาโลหิต ดวงตาข้างซ้ายของเขาจึงเริ่มบวมและระคายเคือง ถึงขั้นมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
แม้หัวหน้าฉู่จะมองไม่เห็นหัวงูขนาดมหึมา แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวและแรงกดดันอันรุนแรงนี้
ตามหลักแล้ว การปิดกั้นกลิ่นอายอย่างสมบูรณ์แบบของเฉินเหยี่ยควรปิดกั้นทั้งกลิ่นอายและการรับรู้ได้โดยสมบูรณ์
แต่ปัญหาคือเฉินเหยี่ยมีลำดับขั้นเพียงระดับ 2
แรงกดดันจากงูยักษ์ที่มีอยู่เพียงในตำนานตัวนี้แข็งแกร่งเกินไป จนทะลวงการปิดกั้นของผู้ควบคุมม่านหมอกลำดับขั้น 2 ในเส้นทางเหนือธรรมชาติได้โดยตรง
แรงกดดันแผ่กระจายไปทั่วผืนดินผืนนี้
มองไม่เห็น ได้ยินไม่ได้ ทำให้ฉู่เช่อแบกรับแรงกดดันและความหวาดกลัวอันน่าสะพรึงยิ่งกว่าเดิม
มือของฉู่เช่อล้วงเข้าไปในอกเสื้อ สิ่งที่ซ่อนอยู่ตรงนั้นคือไพ่ตายที่เขาเก็บงำไว้
เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยแสดงให้คนนอกเห็นมาก่อน
แม้แต่ตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับการถูกสิ่งเหนือธรรมชาติล้อมไว้ที่โรงเรียนประถมที่สอง เขาก็ยังทำใจเอาออกมาใช้ไม่ได้
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าชาตินี้คงไม่มีวันได้ใช้มัน แต่ไม่คิดเลยว่าจะเร็วขนาดนี้
น่าเสียดายก็แต่เถี่ยซือ เขาไม่ได้ไปช่วย อีกฝ่ายคงอยู่ได้อีกไม่นาน
ส่วนเฉินเหยี่ย...
หมอนั่นน่าจะยังมีไพ่ตายอยู่ ถ้าพวกเราตายกันหมด เขาคงรอดไปได้จนถึงที่สุด
แต่ในจังหวะนั้นเอง หัวงูขนาดมหึมาพาให้หมอกควันปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเลื้อยข้ามหลังคารถของทั้งสองคันไปโดยตรง