บทที่ 172 ใต้สะพานแม่น้ำหมอกมีตัวใหญ่ยักษ์
“ไอ้บ้า แกมันบ้าไปแล้ว!”
เด็กสาวกุมหัวแม่มือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ความว่าง่ายและระมัดระวังตัวก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น
แต่ในใจเด็กสาวยังคงสับสนอย่างหนัก ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกคำที่พูดล้วนผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เป็นความจริง มีเพียงรายละเอียดสำคัญบางส่วนที่ไม่ได้พูดออกไป
หรือว่าเขาจับได้แล้ว?
เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!
เขาจะจับพิรุธในคำพูดของฉันได้ยังไง
“พูดไร้สาระอีกคำเดียว ฉันจะให้แกตัดลิ้นตัวเองทิ้ง!”
“คิดว่าแกคงยังไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้สินะ?”
เด็กสาวเลือกเงียบอย่างมีสติ แต่แววตาเคียดแค้นยังปิดไม่มิด
เฉินเหยี่ยไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกที่เด็กสาวมีต่อตัวเองเลยแม้แต่น้อย
“เมื่อกี้เธอบอกว่าเพราะทาสหมอกปรากฏตัว พวกเธอที่มีมากกว่าร้อยคนถึงเหลือแค่ 17 คนงั้นเหรอ?”
เด็กสาวกัดฟัน เหงื่อเย็นชุ่มเต็มหน้าผาก เห็นได้ชัดว่ากำลังเจ็บ
เฉินเหยี่ยจับพวงมาลัยอยู่ในมือ ขับชนรถที่จอดริมถนนจนพลิกคว่ำ ก่อนจะพูดขึ้นอย่างไม่รีบร้อนว่า
“เป็นไปไม่ได้ ต่อให้พวกเธอมี 1,000 คน ตอนเจอสิ่งเหนือธรรมชาติ หนีรอดออกมาได้สัก 10 คนก็นับว่าโชคดีแล้ว!”
“ถ้าคน 100 คนเจอสิ่งเหนือธรรมชาติ ผลลัพธ์มีอย่างเดียว!”
เฉินเหยี่ยหันไปมองแววตาเคียดแค้นของเด็กสาว
เด็กสาวไม่คิดว่าเฉินเหยี่ยจะหันมาทันที รีบซ่อนความเคียดแค้นในดวงตาแล้วก้มหน้าเงียบ
เฉินเหยี่ยพูดต่อ “ไม่มีใครรอดสักคน!”
“เพราะงั้นเธอต้องมีข้อมูลบางอย่างที่ยังไม่ได้บอก!”
“ก่อนหน้านี้พวกเธอฆ่าผู้เหนือมนุษย์ไปคนหนึ่ง แต่ไม่ได้แปลว่าผู้เหนือมนุษย์ทุกคนจะเหมือนเขา”
“ถ้าคิดจะโกหกผู้เหนือมนุษย์ อย่างแรกต้องดูว่าฝีมือการแสดงของตัวเองผ่านหรือเปล่า!”