บทที่ 173 สิ่งมีชีวิตในตำนาน
รถสองคันขึ้นสะพานไปอย่างหวาดผวา
เฉินเหยี่ยได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวตุบ ๆ
ราวกับอีกเดี๋ยวมันจะกระเด้งออกมางอกขาแล้ววิ่งหนีไป
เพราะหมอกหนาทึบ ระบบไฟฟ้าของรถกระบะวันสิ้นโลกจึงหยุดทำงานไปนานแล้ว พลังงานที่เหลืออยู่นิดเดียวไม่พอใช้ด้วยซ้ำ
ไม่อย่างนั้นเฉินเหยี่ยคงเปิดโหมดขับเคลื่อนด้วยไฟฟ้าไปแล้ว
ถึงอย่างไรโหมดขับเคลื่อนด้วยไฟฟ้าก็ส่งเสียงเบากว่ามาก
รถของหัวหน้าฉู่อยู่ข้าง ๆ แค่เอียงศีรษะนิดเดียวก็เห็นใบหน้าซีดเผือดกับเหงื่อเย็นที่ขมับของหัวหน้าฉู่ได้
ส่วนเสี่ยวหวัง ตอนนี้นอนอยู่บนเบาะข้างคนขับ ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ
ความเร็วของทั้งสองคันแทบไม่ต่างจากการเดิน รถทั้งสองค่อย ๆ ดันหมอกหนาตรงหน้าให้แหวกออก เกิดเป็นไอหมอกหนาทึบตามหลังรถ
ต่อให้เปิดไฟหน้ารถก็ยังส่องไปได้ไม่ไกล
เฉินเหยี่ยเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงกว่าแล้ว
ฤดูหนาวมักมืดเร็ว
อีกไม่นานก็คงมืดสนิท ถึงตอนนั้นทัศนวิสัยคงยิ่งแย่ลง
เฉินเหยี่ยอยากเสนอให้หยุดพักก่อน แล้วค่อยเดินทางต่อพรุ่งนี้ตอนฟ้าสว่าง แต่เห็นชัดว่าฉู่เช่อไม่มีทางเห็นด้วย เขาจึงขี้เกียจเสียเวลาพูด
«หัวหน้าฉู่ เจ้าตัวใหญ่นั่นมาแล้วหรือยัง?»
เฉินเหยี่ยถามฉู่เช่อเสียงเบา
ฉู่เช่อยกนิ้วชี้ขึ้นทันที ส่งสัญญาณให้เฉินเหยี่ยเงียบ สีหน้าตึงเครียดอย่างยิ่ง
เฉินเหยี่ยรีบปิดปาก ท่าทางของฉู่เช่อหมายความว่า «เจ้าตัวใหญ่» นั่นอาจอยู่แถวนี้แล้ว
ฉู่เช่อชี้ลงไปข้างล่างอีกครั้ง
เฉินเหยี่ยเข้าใจแล้ว ในใจก็ยิ่งหวาดหวั่น
หมอกหนาจนแทบมองอะไรไม่เห็น ไม่มีทางเห็น «เจ้าตัวใหญ่» ที่หัวหน้าฉู่พูดถึงได้เลย
เฉินเหยี่ยก็ไม่อยากลงจากรถไปหมอบพิงราวสะพานแล้วก้มมองลงไปด้วย!