บทที่ 170 ช้างเทพ
ฉู่เช่อตบไหล่เฉินเหยี่ย ทำท่าราวกับเป็นหัวหน้า “ทำได้ไม่เลว แค่บางจุดยังหยาบไปหน่อย คราวหน้าระวังด้วย”
เฉินเหยี่ย “……”
หมอนี่คงลืมไปหมดแล้วสินะว่าก่อนหน้านี้ตัวเองหลบอยู่หลังรถยังไง
หลังเฉินเหยี่ยโชว์ความสามารถให้เห็น ก็ไม่มีใครกล้าหืออีกเลย
เพราะความสามารถของเฉินเหยี่ยน่ากลัวเกินไปจริง ๆ
คนหนึ่งลุกไหม้ขึ้นมาเอง ส่วนอีกคนเหมือนเสียสติ ควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้โดยสิ้นเชิง
ต่อให้เป็นคนโง่ก็รู้ว่าคนสองคนตรงหน้านี้มีบางอย่างผิดปกติ
โดยเฉพาะหมอนั่นที่ตาซ้ายแดงฉาน แค่มองก็รู้ว่าไม่ควรไปหาเรื่องด้วย
ทุกคนยืนตัวสั่นงันงกอยู่กับที่ มองเฉินเหยี่ยกับฉู่เช่อราวกับกำลังมองปีศาจสองตน
การจัดการเรื่องที่เหลือเป็นความถนัดของฉู่เช่อ หัวหน้าขบวนรถ
ปกติเรื่องแบบนี้ลุงอาเป่าจะเป็นคนจัดการ หรือไม่ก็เสี่ยวหวัง
แต่ตอนนี้ทั้งคู่ป่วยหนักจนแทบไม่ไหวแล้ว
จึงเหลือแค่ฉู่เช่อที่ต้องจัดการ
“หน้ากากเกิดอะไรขึ้น?”
ฉู่เช่อถามเรื่องนี้ก่อน
เพราะอาการของเสี่ยวหวังแย่ลงเรื่อย ๆ
เสี่ยวหัวกัดฟันมองเฉินเหยี่ยด้วยแววตาเคียดแค้น ก่อนตอบว่า “หมอกมีพิษ!”
“มียาไหม?”
เสี่ยวหัวส่ายหน้า “ไม่มี ถ้าเริ่มไอแล้วก็หมดทางช่วย!”
“แล้วพวกคุณรอดมาได้ยังไง?”
“ตอนแรกพวกเราก็ไม่รู้ มีคนตายไปตั้งเยอะ!”
คำพูดสั้น ๆ ประโยคเดียวแทนชีวิตสดใสนับไม่ถ้วน
ฉู่เช่อมองไปทางรถอย่างกังวล เสี่ยวหวังสวมหน้ากากนอนอยู่บนเบาะข้างคนขับ ร่างกายแทบหมดแรง ใบหน้าซีดเทา และไอเป็นระยะ
เฉินเหยี่ยแค่นเสียง ดวงตาวูบไหวด้วยแสงสีแดง
ใบหน้าเสี่ยวหัวเปลี่ยนสี เธอยกมีดในมือขวาขึ้นช้า ๆ จ่อเข้าหาลำคอ
มีดเล่มนี้เธอซ่อนไว้ในแขนเสื้อมาตลอด ไม่คิดเลยว่าในเวลานี้จะดูเหมือนกำลังจะฆ่าตัวตาย