บทที่ 154 วันที่ฉันอู้งานในสนามรบ 2
คราวนี้สิ่งเหนือธรรมชาติล้อมโรงเรียนไว้ หากทุกคนยังรวมตัวเป็นขบวนรถแล้วมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่งเหมือนที่ผ่านมา ดูจากคุณสมบัติของพวกมันแล้ว มีโอกาสสูงที่ทุกคนจะหนีไม่รอด
ยิ่งไปกว่านั้น ซุนเชี่ยนเชี่ยน ติงตง และเถี่ยซือ ทั้งสามคนอาจไม่ยอมทิ้ง “อู๋เจี้ยนซาน” ไว้
ฉู่เช่อเองก็รู้สึกเศร้าอยู่บ้าง อย่างไรเสีย “หัวหน้าอู๋” เคยดีกับเขาไม่น้อย ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่าย เขาคงตายไปตั้งแต่หายนะวันสิ้นโลกครั้งนั้นแล้ว
แต่หลังจากอ่านบันทึกกับจดหมายเหล่านั้นจบ ฉู่เช่อก็ตัดสินใจตัดขาดกับ “หัวหน้าอู๋” แล้ว
ส่วนเฉินเหยี่ย ไอ้หมอนี่ไม่มีความรู้สึกผิดอยู่ในใจแม้แต่น้อย
ถึงตอนนี้สิ่งเหนือธรรมชาติจะบุกเข้าโรงเรียนแล้ว เฉินเหยี่ยก็ยังเลือกหลบอยู่ในมุมเล็ก ๆ อู้งานไปเรื่อย ไม่ได้คิดจะออกแรงช่วยเลยสักนิด
เก็บแรงไว้หนีทีหลังไม่ดีกว่าหรือไง?
เฉินเหยี่ยเห็นซุนเชี่ยนเชี่ยนยืนอยู่ตรงราวระเบียงชั้นสาม ก็อดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้เท่สุด ๆ ถ้ามีมือถือถ่ายรูปเก็บไว้ คงเอาไปตั้งเป็นภาพพื้นหลังได้เลย
มือถือ?
เฉินเหยี่ยค่อย ๆ ล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกง เตรียมจะหยิบมือถือออกมา รอเทพมรณะปรากฏตัวเมื่อไรจะได้ถ่ายรูปไว้ดี ๆ คราวหน้าจะได้จำลองได้สะดวก
แต่จู่ ๆ เฉินเหยี่ยก็สัมผัสได้ถึงลางอันตรายร้ายแรงที่ถาโถมเข้ามา
เพียงชั่วพริบตา เหงื่อเย็นเม็ดหนึ่งก็ผุดขึ้นบนหน้าผากของเขา
เขาค่อย ๆ หันกลับไป
เงาสีขาวราวหิมะร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาทีละก้าว
เงาสีขาวมีผมยาวสยายลงไปถึงข้อเท้า ยามก้าวเดิน เส้นผมกลับพลิ้วไหวทั้งที่ไร้ลม