บทที่ 153 วันคืนที่ฉันอู้งานอยู่ในสนามรบ 1
จันทร์สีเลือดหลบเข้าไปในหมู่เมฆ ไม่ยอมมองโศกนาฏกรรมบนโลกมนุษย์
มีเพียงหิมะขาวบนพื้นดินที่ให้แสงสว่างริบหรี่ ทั่วฟ้าดินขาวโพลนไปหมด
หิมะที่ตกไม่หยุดมาตลอดก็หยุดลงแล้ว
รอบโรงเรียน หรือจะพูดให้ถูกคือ สิ่งเหนือธรรมชาติทั่วทั้งเมืองหรงเฉิงคล้ายได้รับสัญญาณบางอย่างในชั่วขณะนี้
ไม่ว่าจะอยู่ใกล้โรงเรียนหรือไม่ได้อยู่ใกล้โรงเรียน สิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดเหล่านั้นต่างพากันเงยหน้ามองไปยังโรงเรียนประถมหรงเฉิงแห่งที่สอง
บางตัวซ่อนอยู่ในอาคารพักอาศัย บางตัวอยู่ในโรงแรมร้างผู้คน และบางตัวก็ซ่อนอยู่ในอาคารสำนักงานของรัฐบาล
ไม่ว่าจะอยู่ในร่างมนุษย์หรือร่างสัตว์ ต่างมุ่งหน้ามายังโรงเรียนประถมที่สอง
หากมองจากบนฟ้า ก็จะเห็นว่าสิ่งเหนือธรรมชาติจำนวนมหาศาลเบียดเสียดกันเป็นวงล้อมอยู่รอบโรงเรียนประถมที่สองตั้งแต่แรกแล้ว
สิ่งเหนือธรรมชาตินับไม่ถ้วนกำลังมุ่งหน้ามาจากทุกทิศทุกทาง
ชั่วขณะนั้น พื้นที่อื่น ๆ ในเขตเมืองหรงเฉิงกลับกลายเป็นเขตปลอดภัยไร้ผู้คนอยู่ช่วงสั้น ๆ
ฉู่เช่อสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวผิดปกติของสิ่งเหนือธรรมชาติเหล่านี้ หัวหน้าฉู่ผู้สุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอดถึงกับหน้าซีดเป็นครั้งแรก
“เยี่ยจื่อ คราวนี้... พวกเราคง... จบเห่แล้ว!”
“เยี่ยจื่อ...”
ฉู่เช่อหันไป แต่กลับพบว่าเฉินเหยี่ยหายตัวไปแล้ว
“แม่งเอ๊ย...”
“หัวหน้า ไม่ต้องห่วง ต่อให้ต้องตาย ผมก็จะตายก่อนหัวหน้า!”
ขณะที่ฉู่เช่อกำลังใจเสีย ร่างกำยำร่างหนึ่งก็เข้ามาขวางอยู่ตรงหน้าเขา
เถี่ยซือ หัวของขุนสิงโต น่าจะฟื้นขึ้นมาแล้ว
ร่างมหึมากับกลิ่นอายดุดันช่วยให้ฉู่เช่อรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง
“ขุนสิงโต ต้องเป็นแกนี่แหละ ไอ้เฉินเหยี่ยบัดซบนั่น...”