บทที่ 164 สองจอมเจ้าเล่ห์
เฉินเหยี่ยลองควบคุมหมอกหนารอบตัวแล้วส่ายหน้า
หากพูดถึงแก่นแท้ หมอกควันของเฉินเหยี่ยก็นับเป็นพลังเหนือธรรมชาติชนิดหนึ่ง
ส่วนหมอกหนาพวกนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงสภาพอากาศผิดปกติ
ทั้งสองคนทักทายกันสั้น ๆ และเล่าเรื่องหลังหนีออกมาจากโรงเรียนประถมที่สอง
“หัวหน้าฉู่ ตอนนี้เราจะไปช่วยใครก่อน?”
ยังมีสมาชิกคนอื่นที่ไม่กลับมา ย่อมปล่อยทิ้งไว้เฉย ๆ ไม่ได้
สีหน้าของฉู่เช่อเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “ไปช่วยเถี่ยซือก่อน เขาอยู่ใกล้เราที่สุด!”
เฉินเหยี่ยไม่คัดค้านการตัดสินใจของฉู่เช่อ
เมื่อเทียบกับซุนเชี่ยนเชี่ยนแล้ว เถี่ยซือน่าเป็นห่วงกว่าอย่างเห็นได้ชัด!
หมอนี่ทึ่มขึ้นทุกวัน หลายครั้งก็รับมือกับเหตุการณ์ฉุกเฉินได้ไม่ทันการณ์
ก่อนหน้านี้เฉินเหยี่ยให้เถี่ยซือคอยรั้งท้าย หมอนี่ก็ทำตามจริง ๆ
ถึงจะยังมีหัวอยู่ แต่หัวนั้นก็แค่ฉลาดขึ้นมานิดเดียวเท่านั้น
ทึ่มก็ว่าแย่แล้ว ดันมีหัวใจเมตตาอีกต่างหาก
ถ้าไม่ได้อยู่ในขบวนรถ คงตายไปนานแล้ว
ในยามปกติ ความใจดีอาจเป็นข้อดีอย่างหนึ่ง
แต่ในวันสิ้นโลก ความใจดีก็ยังเป็นข้อดีอยู่ เพียงแต่ไม่ได้ช่วยให้ได้อะไรมา แถมอาจทำให้ต้องเอาชีวิตไปทิ้งด้วยซ้ำ
จู่ ๆ เฉินเหยี่ยก็นึกขึ้นได้ว่าฉู่เช่อดูไม่กังวลเรื่องตามหาเถี่ยซือเลยสักนิด จึงถามอย่างประหลาดใจว่า “หัวหน้าฉู่ ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้บอกนี่ว่าความสามารถการทำเครื่องหมายของคุณใช้ตามหาคนได้ด้วย?”
ก่อนหน้านี้ฉู่เช่อเคยบอกคร่าว ๆ ถึงความสามารถของการทำเครื่องหมาย ว่าใช้ทำเครื่องหมายสินค้าได้ รวมถึงสิ่งไม่มีชีวิตด้วย