บทที่ 163 หมอกหนาทึบ
เฉินเหยี่ยค้นเจอกระป๋องโคล่าหนึ่งกระป๋อง ไส้กรอกหนึ่งชิ้น และสนิกเกอร์สหนึ่งแท่งจากเบาะหลังห้องคนขับ
เดิมทีคิดว่าจะได้กินอาหารร้อน ๆ สักมื้อ แต่สุดท้ายเจ้าคนมีประโยชน์คนนั้นกลับถูกแพะกินไปแล้ว
ตอนนี้จะให้ออกไปหาอะไรกินเองก็คงไม่เหมาะนัก
ทำได้แค่กินรองท้องง่าย ๆ ไปก่อน
โคล่ามีอายุเก็บรักษา 9 เดือน เขาดูวันที่ผลิตแล้วพบว่าเหลืออีกไม่กี่วันก็จะหมดอายุ
ส่วนไส้กรอกกับสนิกเกอร์สหมดอายุไปแล้วทั้งคู่
เมื่อก่อนของแบบนี้เขาไม่มีทางกินแน่ เพื่อรักษาชีวิตกับเงินในกระเป๋า เฉินเหยี่ยคงเลือกโยนลงถังขยะไปตรง ๆ
แต่ตอนนี้…
ของพวกนี้มีค่าเหมือนเงินตราแข็ง
แค่ไส้กรอกหมดอายุชิ้นเดียว ก็ทำให้คนไม่น้อยแย่งกันจนหัวร้างข้างแตกได้แล้ว
ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็จัดการเรื่องอาหารเสร็จ
เฉินเหยี่ยมองไปรอบ ๆ หมอกยามเช้าเริ่มก่อตัว แม้แต่ดวงอาทิตย์สีแดงตรงขอบฟ้าก็เหมือนมีขอบฟุ้งพร่า มองเห็นไม่ชัดนัก
น่ารักมาก!
พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว!
เฉินเหยี่ยตื่นเต้นไม่น้อย
ตั้งแต่เข้าไปในหิมะตกหนักผืนนั้น เขาก็ไม่เคยเห็นพระอาทิตย์อีกเลย
แม้แต่อุณหภูมิโดยรอบก็ดูเหมือนจะสูงขึ้นมาก
แต่หมอกรอบ ๆ หนาเกินไป มองอะไรไม่ค่อยชัด
เขาเหลือบมองเวลานับถอยหลังการอัปเกรดมีดฟืน ยังเหลืออีกกว่า 70 ชั่วโมง
“หาว…”
เฉินเหยี่ยหาวแล้วตรวจดูว่าล็อกประตูรถเรียบร้อย จากนั้นก็เตรียมเอนตัวนอนบนเบาะหลังสักพัก
การต่อสู้หนักหน่วงก่อนหน้านี้ บวกกับการพบเจอสิ่งเหนือธรรมชาติตลอดทาง ทำให้ประสาทของเฉินเหยี่ยตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา
ต่อให้เป็นผู้เหนือธรรมชาติที่มีเรี่ยวแรงมากกว่าคนทั่วไป ตอนนี้ก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว