บทที่ 165 ออกเดินทาง
เมื่อเห็นท่าทางหน้าเงินของเฉินเหยี่ย หัวหน้าฉู่ก็เพียงกลอกตามองเขา
“คิดว่าของพิสดารเป็นผักกาดขาวหรือไง? มีเกลื่อนถนนเลยหรือไง?”
เฉินเหยี่ยไม่กระดากใจสักนิด เขาหัวเราะแหะ ๆ ถือหนังสือเดินไปอีกด้าน แล้วแวะค้นหาอะไรกินจากเบาะหลังห้องคนขับรองท้องไปพลาง
เมื่อเปิดหนังสือ เฉินเหยี่ยถึงได้รู้ว่ามันเขียนเรื่องอะไรไว้
ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา หัวหน้าฉู่จดบันทึกสิ่งเหนือธรรมชาติทุกอย่างที่พบเจอไว้ทั้งหมด
ตั้งแต่สาวกรรไกรชุดขาวที่พบในหมู่บ้านซิงฮวา หลิวผูกแค้นแห่งหมู่บ้านอายุยืน ไปจนถึงผู้บูชาเทพที่โรงเรียนประถมหรงเฉิงแห่งที่สอง
เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ เฉินเหยี่ยจึงรู้ว่าหนังสือเล่มนี้มีค่ามากแค่ไหน
วันสิ้นโลกเริ่มต้นขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป การศึกษาสิ่งเหนือธรรมชาติของผู้คนจึงยังขาดแคลนอย่างยิ่ง
หลายคนเมื่อพบเจอสิ่งเหนือธรรมชาติ ปฏิกิริยาแรกคือหนี ถ้าหนีไม่พ้นก็รอความตาย
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเหยี่ยได้เห็นงานศึกษาที่มุ่งเน้นสิ่งเหนือธรรมชาติโดยเฉพาะ
ไม่คิดเลยว่าหัวหน้าฉู่จะลอบทำเรื่องแบบนี้อยู่เงียบ ๆ
ฉู่เช่อถึงกับสรุปกฎเกณฑ์หลายข้อของสิ่งเหนือธรรมชาติไว้ในหนังสือด้วย
เฉินเหยี่ยค่อย ๆ พลิกอ่าน
ข้อหนึ่ง: สิ่งเหนือธรรมชาติไม่อาจบรรยาย ไม่อาจหยั่งรู้ ไม่อาจจัดประเภท และไม่มีลักษณะตายตัว
ถ้าคุณคิดว่าตัวเองมีประสบการณ์มากพอที่จะรับมือกับสิ่งเหนือธรรมชาติแล้ว เชื่อผมเถอะ คุณอยู่ห่างจากความตายไม่ไกลแล้ว
การรับมือกับสิ่งเหนือธรรมชาติ จะยึดประสบการณ์เป็นหลักไม่ได้เด็ดขาด!!!
ข้อสอง: สิ่งเหนือธรรมชาติกับมนุษย์อยู่ร่วมกันไม่ได้ มีเพียงมนุษย์กำจัดสิ่งเหนือธรรมชาติทั้งหมดให้สิ้นซาก หรือไม่สิ่งเหนือธรรมชาติก็กำจัดมนุษย์ทั้งหมด
ข้อสาม: มีเพียงผู้เหนือธรรมชาติในลำดับขั้นเท่านั้นที่รับมือกับสิ่งเหนือธรรมชาติได้
ข้อสี่: ยิ่งมีคนมาก ก็ยิ่งดึงดูดสิ่งเหนือธรรมชาติได้มากขึ้น โอกาสถูกพบก็สูงขึ้น ในทางกลับกัน ยิ่งมีคนน้อยก็ยิ่งปลอดภัย