บทที่ 182 อัปเกรดเสร็จสมบูรณ์
“ออกเดินทาง! ออกเดินทาง! ออกเดินทาง!”
เสวี่ยหนานถือโทรโข่งอันใหญ่ของลุงอาเป่า เดินวนรอบรถแต่ละคันไปพลางพูดไปพลาง
เมื่อก่อนงานแบบนี้เป็นหน้าที่ของลุงอาเป่า
ชายชราตัวเล็กคนนั้นมักคอยเร่งทุกคนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยว่าอย่าทิ้งใครไว้ข้างหลัง
ตอนนี้คนที่มารับหน้าที่แทนกลับเป็นชายหน้าตาน่าเกลียดคนนี้
บางทีใบหน้าที่ดูดุดันเกินไปของเสวี่ยหนานอาจทำให้คนในขบวนรถหวาดกลัวเขามากขึ้นหลายส่วน
ดังนั้น ตอนเสวี่ยหนานถือโทรโข่ง จึงไม่มีใครกล้าทำหน้าทะเล้นพูดจาลบหลู่หัวหน้าเสวี่ย
“จำไว้ กฎเหล็กข้อแรกของขบวนรถคือ ห้ามทิ้งใครไว้ข้างหลังเด็ดขาด!”
“เหล่าหลี่ คนทางนั้นมาครบหรือยัง?”
“ทั้งหมด 34 คน มาครบแล้ว!”
เหล่าหลี่หัวล้านมีผมบนศีรษะน้อยลงกว่าเดิมอีก เส้นผมบาง ๆ ไม่กี่เส้นบนกระหม่อมยังคงพยายามปกปิดความโล่งเตียนอย่างดื้อดึง ราวกับพยายามรักษาศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายไว้ให้เขา
“ดี ออกเดินทาง!”
เวลาพัก 30 นาทีผ่านไปในพริบตา
เฉินเหยี่ยกลับมานั่งในห้องคนขับของรถกระบะวันสิ้นโลกอีกครั้ง ภายในรถเห็นได้ชัดว่าเปลี่ยนโฉมใหม่หมด เสวี่ยหนานเป็นคนละเอียดรอบคอบจริง ๆ
เขาไม่ได้เปลี่ยนท่าทีแม้แต่น้อยเพียงเพราะได้เป็นหัวหน้าขบวนรถ
มีดฟืนที่เฉินเหยี่ยฟันลงไปในวันนั้น นับว่าเปิดชีวิตช่วงที่สามให้เสวี่ยหนาน
ต้องยอมรับว่าคุณภาพของรถกระบะวันสิ้นโลกดีจริง ๆ
ตลอดทางที่ผ่านมา รถกระบะวันสิ้นโลกไม่เคยเสียกลางทางจนทิ้งเขาไว้ข้างถนนเลยสักครั้ง
แม้จะเคยพุ่งชนกระบะปลูกต้นไม้จนพลิกคว่ำ
พอได้พักซ่อมเล็กน้อย ตอนนี้ก็ยังใช้งานได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ
เครื่องเล่นเทปที่ถอดมาจากรถตู้คันนั้นก่อนหน้านี้ หลังติดตั้งอย่างง่าย ๆ แล้วก็ยังใช้ได้