บทที่ 183 ความชิงชัง หมายเลข: 2001
คืนนี้ ขบวนรถเลือกตั้งค่ายที่ร้านอาหารขายปลาหั่นชิ้นแห่งหนึ่งริมถนน
ปลาหั่นชิ้นเป็นของกินเล่นขึ้นชื่อประจำเมืองหมอกใหญ่ ราคาคนละ 20 หยวน นอกจากปลาแล้ว ผักอย่างอื่นเติมได้ไม่อั้น เครื่องดื่มก็สั่งได้ตามใจ
คนที่ชอบกินของว่างแบบนี้มักเป็นคนที่เงินในกระเป๋าค่อนข้างฝืดเคือง
เพื่อนสามถึงห้าคนนั่งล้อมโต๊ะเดียวกัน พอถึงฤดูร้อน หน้าร้านปลาหั่นชิ้นก็มักแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เสียงชนแก้วและดื่มกินชวนให้สัมผัสถึงชีวิตชีวาของโลกมนุษย์
พอเข้าฤดูหนาว ร้านปลาหั่นชิ้นแบบนี้ก็ยิ่งอบอวลไปด้วยไอร้อน พอก้าวเข้าร้านพร้อมเกล็ดหิมะเต็มตัว แว่นตาก็จะเป็นฝ้าขาวไปหมด
แต่ตอนนี้ ความคึกคักในวันวานกลับเงียบงันผิดปกติ ถึงขั้นมีกลิ่นอายประหลาดอยู่หลายส่วน
รถสามคันจอดอยู่หน้าร้าน
เหล่าผู้รอดชีวิตค่อย ๆ สำรวจอย่างระมัดระวัง ก่อนเดินเข้าไปในร้านอาหารร้างแห่งนี้
ภายในร้านไร้ผู้คน มีเพียงโต๊ะและเก้าอี้วางกระจัดกระจายอยู่
หัวหน้าฉู่เช่อเดินไปกลางร้าน ไม่รู้ว่าไปหาท่อนไม้มาจากไหน แล้วใช้มันจิ้มลงบนพื้นกระเบื้อง
ท่อนไม้แทงทะลุพื้นลงไปลึก
โดมครึ่งวงกลมใสปรากฏขึ้นจากกลางอากาศ ก่อนครอบคลุมร้านปลาหั่นชิ้นทั้งร้านไว้
หลังทำทุกอย่างเสร็จ ฉู่เช่อไม่พูดอะไรสักคำ เขาหันหลังเดินจากไปด้วยท่าทางเหนื่อยล้า
เห็นได้ชัดว่าการเดินทางในเมืองผลาญพลังของหัวหน้าฉู่เช่อไปไม่น้อย
เสวี่ยหนานถือโทรโข่งแล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “คืนนี้ห้ามใครออกจากม่านคุ้มกันเด็ดขาด ต่อให้จะไปเข้าห้องน้ำก็ต้องกลั้นไว้!”
ถ้อยคำดุดันประกอบกับใบหน้าอัปลักษณ์ชวนสยอง ไม่มีใครกล้าคัดค้าน
ต้องยอมรับว่าในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง เสวี่ยหนาน ผู้ดูแลขบวนรถ ก็เริ่มทำหน้าที่ได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราวแล้ว
เสี่ยวฟู่ ผู้ช่วยขบวนรถ เริ่มจัดคนกางเต็นท์
บางคนเดินไปปิดประตูร้าน