ตอนที่ 202 ผู้คนจากหมู่บ้านช้างเทพ
หัวหน้าฉู่กลุ้มใจอยู่ไม่น้อย นับตั้งแต่ได้ของพิสดารที่ชื่อการเลือนหายไร้เสียงมา
เส้นผมของเขาก็เริ่มเลือนหายไปอย่างไร้เสียงเช่นกัน
แม้จะคาดการณ์เอาไว้ก่อนแล้ว แต่ผมร่วงเร็วขนาดนี้ก็เกินไปหน่อยไหม
หัวหน้าฉู่คาดว่าอย่างช้าที่สุดอีกครึ่งเดือน เขาคงกลายเป็นคนหัวล้านเหมือนเหล่าหลี่
เดิมทีคิดว่าช่วงเช้าวันนี้จะได้เจอขบวนรถนั่นแล้ว
แต่จนถึงตอนนี้กลับยังไม่มีข่าวคราวแม้แต่น้อย
ดูเหมือนเช้านี้จะไม่มีเรื่องไหนราบรื่นเลยสักเรื่อง
ทันใดนั้น ฉู่เช่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยอยู่บ้าง พร้อมกับความรู้สึกสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
นี่มัน…
ฉู่เช่อเงยหน้าพรวด แล้วก็ได้ยินเสียงอุทานด้วยความตกใจของผู้รอดชีวิตดังขึ้นข้างหู
“หัวหน้า หัวหน้า ดูนั่น… นั่นมันอะไร!”
ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของฉู่เช่อทำให้เขาตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
เฉินเหยี่ยเองก็เหมือนจะสัมผัสได้เช่นกัน พอเงยหน้าขึ้น ร่างทั้งร่างก็เกร็งแน่นราวกับคันธนู มือกุมด้ามมีดที่เอวด้านหลัง แม้แต่อาหารกลางวันที่ถูกปัดตกก็ยังไม่สนใจ
มีดฟืนดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด เส้นเลือดสีแดงหลายเส้นงอกออกมาจากฝัก ค่อย ๆ ลูบไล้มือใหญ่ของเฉินเหยี่ย
ความชิงชังกระหายการต่อสู้!
และอยากประลองกับกระบี่ยาวของซุนเชี่ยนเชี่ยนมากที่สุด
ซุนเชี่ยนเชี่ยนกุมกระบี่ยาวในมือแน่น แสงสีขาวจาง ๆ แผ่ออกมาจากตัวกระบี่ ราวกับกำลังประชันกับมีดฟืนของเฉินเหยี่ย
แต่ตอนนี้เฉินเหยี่ยกับซุนเชี่ยนเชี่ยนต่างจ้องมองไปยังที่ไกล ๆ โดยไม่สนใจของพิสดารทั้งสองชิ้น
ติงตงมองไปยังที่ไกล ๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม กำหมัดมือซ้ายเตรียมระวังตัว
ใบหน้าของผู้รอดชีวิตทุกคนซีดเผือด เมื่อมองภาพที่อยู่ไกลออกไป หลายคนถึงกับขาสั่น
ผู้รอดชีวิตที่อยู่มาได้จนถึงตอนนี้ ต่างเคยเห็นภาพน่าสะพรึงกลัวมานับไม่ถ้วน
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขากลัวจนถอยหนีได้ มีไม่มากนัก
ไกลออกไป มีภูเขาลูกเล็กกำลังเคลื่อนเข้ามาทางนี้ทีละก้าว