บทที่ 203 เจ้าแห่งหมอกแห่งลำดับขั้นแขนง
“แค่ก ๆ... สวัสดีครับ ผู้ใหญ่บ้าน หัวหน้าฉู่ ผมเป็นผู้ซ่อนเร้นลำดับขั้นผู้นำทางระดับ 2!”
ฉู่เช่อก้าวออกมาจากหลังเถี่ยซืออย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เมื่อครู่ตอนเห็นช้างเทพ เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าเจ้าสิ่งนี้ประหลาดเกินไป เผลอแวบเดียวก็เกือบเผลอเผยธาตุแท้ออกมาแล้ว
เฉินเหยี่ยเองก็เดินออกมาจากหลังหัวหน้าฉู่อย่างไม่ทุกข์ร้อน ใบหน้าของเขาหนาเตอะกว่าฉู่เช่อมาก จึงไม่สนใจสายตาดูแคลนของซุนเชี่ยนเชี่ยนเลยสักนิด
“จ้านโหย่วเต้า นักพรตขับไล่สิ่งชั่วร้ายลำดับขั้นปรมาจารย์สวรรค์ระดับ 2!”
เสียงแหลมเล็กเสียงหนึ่งกล่าวขึ้น
เป็นนักพรตท่าทางย้วย ๆ คนนั้นที่สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว เสียงฟังดูน่าหมั่นไส้ ไม่ต่างจากความประทับใจแรกที่เขามอบให้คนอื่น
“ต้าเฉิน พระจาริกผู้บำเพ็ญทุกข์ลำดับขั้นพระพุทธะระดับ 2!”
ชายหนุ่มหัวโล้นที่ยืนอยู่ด้านหลังนักพรตกล่าวเสียงอู้อี้ น้ำเสียงอ่อนโยนและเที่ยงตรง ชวนให้รู้สึกดีด้วยไม่น้อย
ทั้งสามคนฝั่งตรงข้ามแนะนำตัวทันทีที่พบหน้า ดูจริงใจอย่างยิ่ง
ไม่รู้เริ่มตั้งแต่เมื่อไร วิธีทักทายกันของผู้เหนือมนุษย์ก็เปลี่ยนไปมากแล้ว
ถ้าพบกันครั้งแรกแล้วทุกคนบอกลำดับขั้นกับระดับของตัวเองออกมา นั่นก็หมายความได้อย่างเดียวว่าอีกฝ่ายจริงใจมาก
อย่างน้อยก็จริงใจ
แต่ถ้าบอกแค่ชื่อ ก็แปลว่าอีกฝ่ายไม่อยากข้องเกี่ยวกับคุณ ถ้าอย่างนั้นก็ควรรู้จักดูสถานการณ์เสียบ้าง ไม่อย่างนั้นอาจเกิดเรื่องขัดแย้งขึ้นได้