บทที่ 186 ศัตรูคู่อาฆาต
เฉินเหยี่ยวางลูกตาที่ควักออกมากับมีดฟืนไว้ด้วยกัน
ปลอกมีดสีแดงฉานงอกเส้นเลือดฝอยยาวเหยียดออกมามากมาย พวกมันพุ่งเข้าหาลูกตาอย่างบ้าคลั่ง ภายใต้สายตาของดวงตาโลหิตของเฉินเหยี่ย
เส้นเลือดฝอยพันลูกตาเอาไว้ ก่อนดึงเข้าหาปลอกมีดสีแดงฉาน
ปลอกมีดสีแดงฉานอ้าปากเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลม ทั้งยังดูน่ารักอยู่บ้าง แล้วกลืนลูกตาของเฉินเหยี่ยลงไปคำเดียว
ลูกตามีขนาดใหญ่เกินไป ตอนกลืนจึงดูลำบากอยู่บ้าง
แต่สุดท้ายก็กลืนลงไปได้
มันเคี้ยวลูกตานั้นอย่างพึงพอใจ ราวกับมนุษย์
ไม่มีเลือดไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว
แต่ในชั่วขณะนั้น เฉินเหยี่ยกลับรู้สึกว่ามีดฟืนตรงหน้าคล้ายจะเชื่อมโยงกับเขาด้วยบางสิ่ง
เป็นความรู้สึกพิกลนัก
เมื่อมองบริเวณปลอกมีดให้ละเอียด ก็เห็นว่ามีลายตาจาง ๆ เพิ่มขึ้นมาบนปลอกมีด
ยามเฉินเหยี่ยสบตากับลายตานั้น รูม่านตาบนลายก็กลอกมามองเขาเช่นกัน ประสานเข้ากับดวงตาโลหิตของเฉินเหยี่ย
วินาทีนั้น เฉินเหยี่ยรู้สึกว่ามีดเล่มนี้เป็นเหมือนอวัยวะอีกชิ้นหนึ่งของเขา
เฉินเหยี่ยตรวจดูข้อมูลของความชิงชัง
เขาประหลาดใจที่พบว่าหมายเลขของความชิงชังเปลี่ยนไปแล้ว
【มีดฟืนความชิงชัง:「หมายเลข: 2000」】
หมายเลขเพิ่มขึ้นมาแค่อันดับเดียวเองหรือ?
แม้จะรู้ว่าหมายเลขยิ่งอยู่ลำดับต้น ๆ ก็ยิ่งเลื่อนขึ้นได้ยาก
โดยเฉพาะในสองพันอันดับแรก การเลื่อนขึ้นไปเพียงหนึ่งอันดับก็ยากเย็นแสนเข็ญแล้ว
แต่เขาถึงกับสังเวยดวงตาข้างขวาไปนะ
เฉินเหยี่ยเห็นข้อความของความชิงชังที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร
【ข้อความจากความชิงชัง: ถึงผู้ครอบครองผู้ทรงเกียรติ ขอบคุณสำหรับความเอื้อเฟื้อของคุณที่ทำให้ฉันมีจิตวิญญาณและพลังแข็งแกร่งขึ้น หมายเลข 2000 ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของฉัน หมายเลขของฉันจะเลื่อนขึ้นไปอีก โปรดรอดูผลงานของฉัน!】
【แล้วก็ไอ้กระบี่พันธุ์ทางนั่นด้วย! ฮ่า ๆ ๆ… ในที่สุดพ่อคนนี้ก็ได้มายืนในตำแหน่งที่ควรเป็นของตัวเอง แกเตรียมกินขี้พ่อคนนี้ได้เลย! ฮ่า ๆ ๆ ๆ…】