บทที่ 185 ขั้นตอนที่คุ้นเคย
มื้อเย็นวันนี้มีแค่เฉินเหยี่ยคนเดียวที่กิน
หัวหน้าฉู่เช่อเหนื่อยล้าเกินไป ตอนนี้จึงหลับไปแล้ว
จางเยี่ยนผิงห่อส่วนของหัวหน้าฉู่เอาไว้เรียบร้อย รอแค่หัวหน้าฉู่ตื่นขึ้นมาแล้วนำไปอุ่นก็จะกินได้
ในฐานะแม่ครัวของเหล่าผู้เหนือมนุษย์ จางเยี่ยนผิงก็ได้รับค่าตอบแทนจากเสวี่ยหนานด้วย
ขณะที่เฉินเหยี่ยกำลังกินมื้อเย็น หมอหลัวก็เข้ามา ด้านหลังยังมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินตามมาด้วยท่าทางหวาด ๆ
พอเห็นเฉินเหยี่ยกำลังกินข้าว หมอหลัวก็ตะโกนใส่เขาเสียงดังว่า “เฉินเหยี่ย อย่าทำเกินไปนัก ขบวนรถนี้ไม่ใช่ที่ที่นายจะชี้เป็นชี้ตายได้คนเดียว!”
สีหน้าของหมอหลัวเต็มไปด้วยความโกรธ ก่อนมาถึงเขาถึงกับคิดไว้แล้วว่า ถ้าเฉินเหยี่ยกล้าทำเกินไป เขาก็จะสู้ตายกับอีกฝ่าย
แต่เฉินเหยี่ยเพียงเหลือบมองเขาด้วยดวงตาโลหิตข้างนั้นอย่างเย็นชา
ความกล้าที่สะสมมาตลอดทางพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น
ตอนนี้หมอหลัวถึงกับรู้สึกหวาดกลัว ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
ถึงอย่างนั้น หมอหลัวก็ยังยืนขวางภรรยาของตัวเองไว้อย่างแน่วแน่
ภรรยาของเขาหลบอยู่ด้านหลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและจนใจอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นครั้งหนึ่งแล้ว
ผู้หญิงคนนี้รู้ดีว่าตัวเองกำลังจะต้องเผชิญกับอะไร
แต่ก็…
นี่มันบ้าไปแล้วหรือไง อยากให้สามีตัวเองช่วย ก็ต้องเอาตัวเธอมาใช้ข่มขู่ด้วยหรือไง?
ความโกรธของหมอหลัวไม่ได้ทำให้เฉินเหยี่ยรู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้นด้วยซ้ำ
เอาแต่ตั้งใจกินมื้อเย็นตรงหน้า
สำหรับเฉินเหยี่ยแล้ว คนธรรมดาคนหนึ่งแทบไม่มีทางเป็นภัยคุกคามอะไรได้
ต่อให้หมอหลัวติดอาวุธเต็มยศ ก็แทบไม่มีทางฆ่าเขาได้
“กินเสร็จแล้ว ช่วยควักตาขวาของฉันออกที!”
“นาย… ไอ้คนบ้า!”
หมอหลัวไม่รู้จะใช้คำไหนมาอธิบาย ได้แต่รู้สึกว่าคนตรงหน้าเป็นคนบ้า