บทที่ 150 มโนธรรมของคุณอยู่ไหน? ไม่มีแล้วหรือไง?
“หัวหน้าฉู่ เฉินเหยี่ย พวกคุณสองคนกำลังทำอะไรกัน?”
สาวผมชมพูหน้าแดงก่ำ แม้แต่ติงตงที่ปกติเย็นชาอยู่เสมอ สีหน้าก็เย็นเยียบไม่แพ้กัน
เฉินเหยี่ยใจเต้นระรัว สัญชาตญาณเตือนภัยดังขึ้น เขาเอื้อมมือไปจับด้ามมีดฟืนที่เอว แล้วขยับถอยไปยืนหลังฉู่เช่อเล็กน้อย ท่าทางราวกับพร้อมทำตามคำสั่งของอีกฝ่ายทุกอย่าง
ฉู่เช่อมองทั้งสองคนอย่างระแวดระวัง เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังจะต้องเผชิญกับอะไร
ไม่ว่าจะซุนเชี่ยนเชี่ยนหรือติงตง เขาก็สู้ไม่ได้ทั้งนั้น
ซุนเชี่ยนเชี่ยนกับติงตงต่างเป็นกำลังรบชั้นยอดของทีม แค่ผู้นำทางอย่างเขาคนเดียวไม่มีทางปะทะกับทั้งคู่ได้
ถึงจะยังมีไม้ตายเก็บซ่อนไว้บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะมั่นใจได้เต็มร้อย
“เชี่ยนเชี่ยน ติงตง พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไง?”
“หัวหน้า พวกเราอยู่กันดี ๆ แล้วผ่านช่วงเวลานี้ไปด้วยกันไม่ได้เหรอ? ทำไมหัวหน้าต้องทำแบบนี้ด้วย อำนาจสำคัญขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“ทุกคนแค่อยากมีชีวิตรอด ทำไมหัวหน้าถึงทำแบบนี้?”
“อะไรนะ?”
ฉู่เช่อมึนงงไปหมด
“ของที่คุณถืออยู่ในมือคืออะไร?”
ฉู่เช่อเพิ่งสังเกตเห็นว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ สมุดบันทึกกับจดหมายมาอยู่ในมือเขาหมดแล้ว
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะบ่นเฉินเหยี่ย
“เชี่ยนเชี่ยน เธอไม่เคยคิดบ้างเหรอว่าคุณน้าของเธอยังเป็นคุณน้าคนเดิมอยู่หรือเปล่า เธอ...”
ฉู่เช่อตั้งใจจะเล่าเนื้อหาในสมุดบันทึกกับจดหมายออกมา
แต่ซุนเชี่ยนเชี่ยนขัดขึ้นเสียก่อน
“หัวหน้า อย่าพูดเลย ไปพบคุณน้ากับฉันก่อน ฉันจะช่วยอธิบายให้ หลังจากนั้น หลังจากนั้น...”
สีหน้าของซุนเชี่ยนเชี่ยนเจ็บปวดอย่างยิ่ง
ถึงอย่างไรเธอก็เป็นแค่เด็กสาวอายุ 18 ปี ยังทำใจเหี้ยมเหมือนเฉินเหยี่ยไม่ได้