บทที่ 151 สู้ไม่ไหวก็เข้าร่วม
“นาย... ไม่ใช่คนจริง ๆ ด้วย!”
ระหว่างทางไปพบอู๋เจี้ยนซาน ฉู่เช่อพูดเสียงเบา
เฉินเหยี่ยกางมือออก “ก็ใช่น่ะสิ สู้ไม่ไหวก็เข้าร่วม มันปกติมากไม่ใช่เหรอ?”
ฉู่เช่อมองเฉินเหยี่ยด้วยแววตาประหลาดใจแวบหนึ่ง ก่อนจะเลือกเงียบ เพราะห้องเรียนชั้นปีที่ 4 ห้อง 1 อยู่ไม่ไกลแล้ว
เฉินเหยี่ยกับฉู่เช่อได้พบอู๋เจี้ยนซานอีกครั้ง
ชายคนนี้ดูผอมลงกว่าเมื่อครั้งก่อน ใบหน้าทั้งหน้าเหมือนกะโหลกที่หุ้มด้วยหนัง
ซุนเชี่ยนเชี่ยนกับติงตง “คุมตัว” ทั้งสองคนมาส่งแล้วก็จากไป
ดูเหมือนซุนเชี่ยนเชี่ยนยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่อู๋เจี้ยนซานขัดขึ้นเสียก่อน
“ไม่ต้องห่วง พวกเขาก็เป็นเพื่อนฉันเหมือนกัน ฉันไม่ทำอะไรพวกเขาหรอก”
ซุนเชี่ยนเชี่ยนจึงทำได้แค่จากไป
อู๋เจี้ยนซานผายมือให้เฉินเหยี่ยกับฉู่เช่อ “เชิญนั่ง!”
ตอนนี้ห้องเรียนแห่งนี้ถูกอู๋เจี้ยนซานปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นทั้งสำนักงานส่วนตัวและห้องนอนของเขา
โต๊ะทำงานตัวหนึ่งตั้งอยู่บริเวณด้านหลังห้อง บนโต๊ะไม่มีเอกสารอะไรสักเท่าไร
ข้างกันมีเตียงเดี่ยวตั้งอยู่
ดูเรียบง่ายมาก
ส่วนตรงกลางห้องมีโต๊ะน้ำชาตั้งอยู่
เก้าอี้สองตัวถูกจัดเตรียมไว้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะน้ำชาเรียบร้อยแล้ว
“ได้ยินว่าฉู่เช่อชอบดื่มชามาก ไม่รู้ว่าวันนี้จะถูกปากหรือเปล่า!”
อู๋เจี้ยนซานนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน ไม่สนใจว่าฉู่เช่อกับเฉินเหยี่ยจะมีท่าทีอย่างไร แล้วเริ่มชงชาด้วยตัวเอง
ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลง
เฉินเหยี่ยยังคงระแวดระวังอยู่ตลอด
ฉู่เช่อไม่พูดอะไร เพียงมองเงียบ ๆ
ไอร้อนเริ่มลอยขึ้นในอากาศ น้ำเดือดจัดถูกเทลงในกาน้ำชา ใบชาค่อย ๆ คลี่ตัวอยู่ภายใน
น้ำชาสีน้ำตาลแดงถูกเทลงในถ้วยกงเต้าใสอย่างรวดเร็ว ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา ท่ามกลางหิมะตกหนักเช่นนี้ มองแล้วชวนให้รู้สึกสบายตา
ถ้วยชาใบเล็กตรงหน้าทั้งสองก็มีน้ำชาถูกแบ่งใส่ไว้ด้วย