บทที่ 149 ความจริงสุดท้าย
ไดอารี่เขียนมาถึงตรงนี้ ก็ไม่มีหน้าถัดไปอีกแล้ว
เฉินเหยี่ยกับฉู่เช่อรู้สึกเย็นวาบในใจ
เทพมรณะคนนั้นเป็นน้องสาวของเสวี่ยหนานจริง ๆ
“ทำไมเสวี่ยหนานถึงจำเธอไม่ได้?”
ฉู่เช่อเพิ่งพูดจบก็รู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรโง่ ๆ ออกไป
พอเห็นเฉินเหยี่ยมองมาด้วยแววตาเยาะเย้ย คล้ายกำลังจะเหน็บเขาสักสองคำ
ฉู่เช่อก็รีบพูดว่า “หุบปาก อย่าพูด ฉันรู้แล้ว!”
ใครจะคิดว่าเทพมรณะคนนั้นจะเป็นมนุษย์!
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งความสูงสามเมตรกับบรรยากาศที่แตกต่างจากมนุษย์อย่างสิ้นเชิง ทำให้ไม่มีทางเชื่อมโยงเธอเข้ากับมนุษย์ได้เลย
มิน่าเสวี่ยหนานถึงจำเธอไม่ได้
จู่ ๆ เฉินเหยี่ยก็นึกถึงน้ำตาโลหิตของเทพมรณะ!
เขารู้สึกคลื่นเหียนในท้องเป็นระลอก!
บ้าจริง...
ที่แท้ก่อนหน้านี้อู๋เจี้ยนซานป้อนเนื้อมนุษย์ให้เทพมรณะ เธอถึงได้หลั่งน้ำตาโลหิตออกมา
เพราะเดิมทีเธอก็เป็นมนุษย์ แต่ตอนนี้กลับถูกมนุษย์ป้อนเนื้อมนุษย์ให้!
“อ้วก...”
เฉินเหยี่ยรีบพิงมุมกำแพงข้าง ๆ แล้วอาเจียน
สีหน้าฉู่เช่อก็ซีดสลับเขียว
เขาป้อนให้ลุงอาเป่าไปตั้งเยอะ!
แต่พอเห็นเฉินเหยี่ยมีสภาพน่าเวทนา ฉู่เช่อก็อดสะใจขึ้นมาไม่ได้
งั้นขอเหน็บสักหน่อยแล้วกัน!
“นี่ นายจะทำเป็นอะไรไป? ตอนเด็ก ๆ ไม่เคยกินผักที่ปลูกโดยใช้มูลคนรดเลยหรือไง?”
เฉินเหยี่ยตกใจ มองฉู่เช่อด้วยสีหน้าตะลึง “ฉัน...ไม่เคยกินนะ!”
ฉู่เช่อ “...”
ฉู่เช่อก้มหน้า ไม่อยากสบตาเฉินเหยี่ยที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ
เขาเห็นจดหมายฉบับหนึ่งปรากฏอยู่บนพื้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
น่าจะเป็นจดหมายที่สอดอยู่ในสมุดก่อนหน้านี้ ทั้งสองมัวแต่สนใจไดอารี่ในสมุด จึงไม่ได้สังเกตเห็น
ฉู่เช่อดีใจ รีบเบี่ยงเบนความสนใจ
“มีจดหมายอยู่ฉบับหนึ่ง จะอ่านไหม?”
เฉินเหยี่ยเดินเข้ามา สีหน้ายังดูอ่อนเพลียอยู่ แต่ขยับห่างจากฉู่เช่อไปนิดหนึ่ง
ฉู่เช่อหน้าดำคล้ำ แต่ก็หยิบซองจดหมายมาแกะอยู่ดี
เนื้อหาตอนต้นดึงความสนใจของทั้งคู่ได้อย่างรวดเร็ว
“คนแปลกหน้า ตอนที่คุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้ พวกเราอาจตายไปแล้ว!”
“แน่นอนว่า ถ้าคุณได้จดหมายฉบับนี้ บางทีคุณคงรู้เรื่องอะไรบางอย่างแล้ว เช่น ไดอารี่พวกนั้น”