บทที่ 200 เตรียมรับมือการติดต่อ
ทันทีที่เฉินเหยี่ยพูดจบ ก็เห็นปลาตัวอ้วนใหญ่ตัวหนึ่งสะบัดหางว่ายออกมาจากฝูงปลาที่กำลังแย่งกันอยู่
มันค่อย ๆ ว่ายเอื่อย ๆ ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในทะเลสาบ จนมาถึงบริเวณใกล้ฝั่ง
ท่ามกลางสีหน้าตะลึงงันของผู้รอดชีวิตทุกคน ปลาหัวโตพุ่งทะยานขึ้นจากน้ำ ก่อนจะตกลงบนฝั่งอย่างจัง
ปลาตัวนี้ไม่ใหญ่เท่าตัวที่เถี่ยซือจับได้ แต่ยังดีที่อ้วนพอ
ลำตัวยาวราว 7-8 เมตร
ภายใต้แสงแดด มันดูอ้วนพีแข็งแรง เกล็ดปลายังสะท้อนแสงระยิบระยับ ดูสวยไม่น้อย
“อะไร? ไม่มีใครมาจัดการเหรอ?”
เมื่อเห็นทุกคนในที่เกิดเหตุยืนนิ่งทำหน้าโง่ ๆ เฉินเหยี่ยก็เอ่ยขึ้นตรง ๆ
ถึงมีคนสองสามคนวิ่งออกมาจากฝูงชน...
แน่นอนว่าเมื่อเดินผ่านเฉินเหยี่ย ทุกคนต่างก้มหน้าจนแทบชิดอก ไม่กล้าเงยขึ้นมองแม้แต่น้อย
มีอยู่สองคนที่ตอนเดินผ่านเขา มือสั่นระริกจนเฉินเหยี่ยสังเกตเห็นได้
แน่นอนว่าผู้รอดชีวิตไม่กี่คนจับปลาตัวนี้ไม่ไหว
สุดท้ายเถี่ยซือต้องลงมือ เขาต่อยหัวปลาเป็นรู
เฉินเหยี่ยรู้สึกว่าวิธีนี้หยาบกระด้างจริง ๆ
แต่ละคนมีวิธีจับปลาไม่เหมือนกัน
เถี่ยซือเลือดร้อนที่สุด
ติงตงโหดเหี้ยมที่สุด
สาวผมชมพูทำได้คล่องแคล่วที่สุด แถมยังดูสง่างามราวกับเซียน
มีเพียงวิธีจับปลาของเฉินเหยี่ยเท่านั้นที่แฝงกลิ่นอายประหลาดตั้งแต่ต้นจนจบ
อย่างน้อยวิธีของคนอื่นก็ยังพอมีที่มาที่ไป
อย่างน้อยก็ยังเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ในสายตาคนธรรมดา เฉินเหยี่ยแค่เหลือบมองทะเลสาบ ก็มีปลาตัวอ้วนใหญ่ตัวหนึ่งว่ายออกมาจากน้ำแล้ว
คนที่เห็นภาพนี้ต่างหวาดกลัวความประหลาดของเฉินเหยี่ยเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
“คุณเฉินนี่สมกับเป็น...”
ผู้รอดชีวิตคนหนึ่งอยากออกความเห็นสักสองประโยค แต่กลับถูกขัดขึ้นเสียก่อน
“นายบ้าไปแล้วเหรอ คุณเฉินใช่คนที่นายจะวิจารณ์ได้หรือ? รีบหุบปากซะ!”
สาวผมชมพูจ้องแว่นกันแดดของเฉินเหยี่ยอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนพึมพำว่า “ความสามารถของคุณน่ากลัวเหมือนกันนะ นี่มัน...”