บทที่ 199 ถึงตาคุณแล้ว
ผู้รอดชีวิตชายสิบกว่าคนออกแรงกันแทบแย่ กว่าจะลากปลาตัวมหึมาตัวนี้ขึ้นมาถึงฝั่งได้
พูดให้ถูกคือ พวกเขาลากเถี่ยซือขึ้นมาถึงฝั่ง แล้วเถี่ยซือก็ลากปลาขึ้นมาด้วย
เถี่ยซือทำหน้าที่เป็นทั้งเหยื่อล่อและเบ็ดตกปลา
ปลาตัวใหญ่ที่พ้นน้ำดิ้นพล่านอยู่บนฝั่ง ชายใจกล้าคนหนึ่งเดินเข้าไปใกล้สองก้าว ตั้งใจจะทุบให้มันสลบเพื่อหยุดไม่ให้ดิ้นจนกลับลงน้ำไปอีก
แต่หางปลาฟาดเข้าใส่เขาเต็มแรง ส่งร่างปลิวกระเด็นไปจนหมดสติทันที
“โห ปลาตัวนี้ดุชะมัด!”
“เฮ้ย ลุงเฉียน ก่อนหน้านี้แกไม่ใช่นักตกปลาหรือไง เคยเห็นปลาชนิดนี้ไหม?”
“ไม่เคย ไม่เคยเห็นตัวใหญ่ขนาดนี้ แถมยังไม่เคยเห็นปลาพันธุ์นี้ด้วย”
“หรือว่าจะเป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์เหมือนผีเสื้อที่เจอเมื่อคืน?”
“ก็เป็นไปได้ เฮ้อ... โลกตอนนี้เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้แล้ว ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ยังกล้ากินคนอีก!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณอู๋ พวกคนธรรมดาอย่างเราคงไม่มีทางจับปลาใหญ่ขนาดนี้ได้!”
เสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่ไปชั่วขณะ
แม้แต่นักตกปลารุ่นเก๋าบางคนก็ยังจำปลาแบบนี้ไม่ได้
เถี่ยซือเดินเข้ามาทั้งตัวเปียกโชก พอเห็นปลายังดิ้นอยู่ก็เหวี่ยงหมัดใส่หัวมันอย่างแรง
“เคร้ง~~~”
หมัดกระแทกหัวปลา กลับเกิดเสียงปะทะราวกับโลหะ
แต่กะโหลกของปลาตัวใหญ่ก็ถูกเถี่ยซือชกจนเป็นรูบุ๋มลึกขนาดเท่ากำปั้น
ถ้าอยู่ในน้ำอาจจัดการยากสักหน่อย แต่พอขึ้นมาบนฝั่งแล้ว ปลาตัวใหญ่ตัวนี้ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเถี่ยซือเลย
“คุณจะทำก่อน หรือให้ฉันทำ?”
เฉินเหยี่ยเลิกคิ้วถามสาวผมชมพูกับติงตง
ติงตงไม่พูดอะไร เพียงเดินไปข้างหน้าสองก้าว บอกให้รู้ว่าเธอจะเริ่มก่อน